Het verantwoordingsdebat. Afgelopen maandag was het zover.

Het eerste echte verantwoordingsdebat van dit brede college dat vijf verschillende kleuren kent. Vorig jaar kwamen ze nog met excuses dat het geen volledig jaar was waar op terug gekeken kon worden, maar daar konden ze zich nu niet meer mee vanaf doen. Dus was het aan de raad om het college vragen te stellen over haar resultaten van afgelopen jaar.

(Klik hier voor als je interesse hebt in het burgerjaarverslag.)

De burger

Want wat vond de burger er van? Dat 2011? Een jaar vol harde bezuinigingen en veel economische tegenslagen.

De partijen hadden hun mond vol van wat ‘zij toch allemaal hadden gedaan dat jaar’. Het leek wel een promo podium in plaats van een bevraag podium. Je zou namelijk denken dat het college het vuur voor de schenen zou krijgen en pittig kritische vragen voorgelegd zou krijgen over haar functioneren. Het was aardig tam.

Wat me ook opviel was dat er geen enkele partij was die echt sprak namens de burger. Omdat wij, Partij Voor de Vrienden van Vreeman volgens sommigen, dat wel wensen te doen, heb ik het dit jaar anders gedaan. Terugkijken doe ik op basis van wat ik het afgelopen jaar heb gezien en wat wij gezamenlijk als Partij Voor Tilburg hebben vernomen van onze burgers. Dat waren drie zaken: Communicatie, transparantie en omgang met investeerders. (voor de volledige tekst klik hier)

Onze visie

De Partij Voor Tilburg heeft namelijk de volgende visie:

Wij staan voor open, eerlijk en transparant. Willen werken voor en vanuit de burger en geloven in een stad die alleen werkgelegenheid kan aantrekken als er een klimaat is waar een werkgever zich ook graag in bevindt.

Na vele klachten te hebben gehad van ondernemers en investeerders die werden opgehouden of niet teruggebeld vonden wij het dan ook zaak om het college hierin van feedback te voorzien. Het zou namelijk zonde zijn wanneer deze stad banen misloopt omdat er simpelweg niet wordt teruggebeld.

Transparantie

Er zijn een aantal video’s gemaakt over het debat, helaas niet van alle termijnen, maar het geeft je een beetje een inkijk in de vragen die wij hebben gesteld en de visie waar wij het debat mee in zijn gegaan. Je kunt deze video’s zien op mijn YouTube Kanaal: PolRebecca. Het betreft een debat over de communicatie naar onze burgers (iets dat ik van wezenlijk belang vind en ook Bestuurskunde om ben gaan studeren omdat er zo vaak een kloof zit tussen beleid en uitvoering en zij die hoogopgeleid zijn en zij die dat niet zijn. Juist door samen te praten en elkaar te verstaan kom je verder en kun je pas passend beleid maken voor een stad.), over het wel of niet heropenen van het spoed debat en mijn tweede termijn naar aanleiding van de reacties van het college (klik hier voor als je direct naar de tekst wilt).

Mocht je het gehele debat willen terugluisteren (niet aan te raden, duurt ongeveer 6 uur ) dan kan dat via http://tilburg.notubiz.nl/?Commissie=143

Tot snel!

Stel: Er zijn verkiezingen van de zomer. Hoewel de kiesraad pleit voor 5 september, geven sommige politici aan wel graag voor de zomer te willen stemmen. Welke doelgroep zal dan het eerst niet aanwezig zijn? Zij die op vakantie kunnen.

De gemiddelde PVV’er kan en/ of wil vaak niet op vakantie (in het buitenland) en gaat pas – als zij gaat – in de bouwvak. De kans dat zij de verkiezingen zullen missen is dus zeer klein. Daarnaast zullen zij met alle consequenties die zij momenteel ondervinden van de crisis, niet snel geneigd zijn om deze keer niet van zich te laten horen. Gezien alle economische ontwikkelingen en wat elk gezin daar inmiddels van merkt, schat ik in dat zij die 9 juni 2010 van zich hebben laten horen, dat nu ook zullen doen. Zij zullen dit als een kans zien om er voor te zorgen dat er nu niet wéér om Wilders heen gewerkt kan worden.

Zo ook die vermeende onbetrouwbaarheid. Hoe zou de PVV kiezer dat zien? Geloof me, heel anders. Zij die de politiek actief volgen weten alle ins and outs. De gemiddelde kiezer volgt niet alles op de voet. Zij zien alleen dat Wilders zijn rug voor hen heeft recht gehouden. Het is dus de vraag of dat dansje niet iets te vroeg gejuicht is.

Over de val van het kabinet wordt er namelijk in de PVV hoek en onder het zwevend potentieel het volgende gedacht:

“Kijk, hij heeft weer zijn rug recht gehouden. Hij durft ten minste wél te zeggen waar het op staat en laat zich niet onder druk zetten door die zakkenvullers. Dat is een man waar je op kan bouwen.”

Of wel: Ik kan er lang en kort over zijn, maar de kans dat dit Wilders op korte termijn zijn kiezers kost is zeer gering. Zij zullen het eerder zien als “dat die klootzakken hem weer eens klem hebben gezet” dan dat ze door zullen denken en analyseren dat hij nu op deze manier ons land in de steek laat en ons voor meer kosten laat staan. Maar dat boeit hen niet. Wat hen boeit (de kiezers) is dat er iemand voor hen opkomt. En zij zullen meer vertrouwen stellen in iemand die niet toegeeft dan iemand die dat wel doet.

De kans dat Wilders dus kleiner gaat worden is nihil, wat het voor hem als een onwijs fijn moment maakte om de boel te laten breken: Geen kiezers te verliezen en meer macht te krijgen. Een volgende keer 1.5 miljoen kiezers vraagt namelijk ook echt regeren.

Denk hier dus niet te licht over beste politiek.

Tot zover mijn voorspelling

Op naar die verkiezing!

Het is alsof ik even terug ga in de tijd. Ik zit in de collegebanken en de voorzitter van de Algemene Rekenkamer doceert die dag over het verschil tussen verantwoording en verantwoordelijkheid. Na lang discussiëren over Wim Kok en zijn symbolisch aftreden inzake Srebenica ben ik er nog niet over uit. Het was allemaal net in de tijd dat Vreeman moest vallen vanwege MIDI. Ik ben daar niet zo van. Dat symbolisch aftreden. Hoewel ik erg begrijp dat het soms nodig is om een gemeenschap rustig te krijgen of hen het gevoel te geven dat de zaak serieus wordt genomen, denk ik ook dat het soms de stad meer schaadt dan dat het iets oplost. Ik zal er dan ook niet snel op uit zijn om iemand te laten vallen.

Maar wat als je ineens in een situatie komt wanneer iemand duidelijk aanwijsbaar verantwoordelijk is geweest voor falend handelen? Tja, dan wordt het een ander verhaal. Daar waar het kan zal ik kijken naar wat de potentie is tot leren en herstel van fouten. Vervolgens ga je met elkaar het gesprek aan over eventuele laksheid. Is het laksheid, ligt er teveel werk op het bordje of is het gewoonweg onkunde geweest? Vervolgens trek je conclusies en komt iemand weg met een stevige waarschuwing of een gedag zegging omdat de prestaties onvoldoende passend zijn aan dat wat binnen die functie wordt verwacht. Maar wanneer is het falen? Wanneer is er onvoldoende toezicht? Wanneer is iets echt de schuld van de leidinggevende? Ik vind dat lastig.

Over het ongeval lees ik diverse zaken. Naar wat ik begrijp is er drie keer een waarschuwing uitgegaan. Ook lees ik helder dat het een portefeuille is die verspreid is over zoveel verschillende mensen dat er ook teveel ruimte kan ontstaan voor misverstanden of onduidelijkheid over wie waarvoor verantwoordelijk is. Dat zie je ook vaak bij ketenmanagement in de zorg. Iedereen is bezig met 1 kind, maar wie pakt het grijze gebied tussen de instanties op? Als iedereen zich namelijk bezig houdt met zijn eigen stukje dan is er niemand die kijkt naar het geheel. Dat is iets dat ik in deze zaak ook graag zou willen weten; Wie kijkt er naar het geheel?

Ik ben dan ook erg benieuwd hoe het staat in deze situatie. Het rapport lijkt behoorlijk vernietigend te zijn, benieuwd dus naar hoe dat morgen is in het debat. En dan met name: Gaat dat debat over verantwoording of over verantwoordelijkheid? Als het aan mij ligt gaan we met elkaar een goed gesprek aan over de inrichting van onze organisatie zodat dergelijke miscommunicatie in het vervolg kan worden voorkomen. Ik ga er daarbij vanuit dat het college zelf de juiste stappen neemt door mensen aan te spreken, maar wil wel eerst het rapport van het OM afwachten om die conclusies mee te kunnen nemen in de afweging waarin er ook bestuurlijke fouten zijn gemaakt. Het kan namelijk niet zo zijn dat er alleen naar de uitvoering wordt gekeken, want als je al drie keer bent gewaarschuwd dat er gehandeld moet worden en dat wordt niet gedaan, dan zit er toch echt goed iets mis.

Tijd dus om dat rapport er nog eens bij te nemen en goed af te wegen hoe ik morgen het debat in ga, want pittig gaat het sowieso worden. Alleen al door de enorme emotionele lading die op dit dossier hangt. Ik kan het me verre van voorstellen hoe dit voor de ouders moet zijn en wens dit werkelijk waar niemand toe. Ik hoop dan ook dat we ook voor hen morgen duidelijkheid krijgen in hoe we dergelijke nalatigheid met zo’n verschrikkelijk verdrietige consequentie kunnen voorkomen. Maar ook voor alle andere ouders die weken in onzekerheid hebben gezeten na dit ongeval met de gedachte: “Dit had ook mijn kind kunnen zijn”.

Wij wensen de ouders van Rosalie Hairwassers ontzettend veel sterkte toe.

Voor wie meer wil lezen over de zaak:

http://bd.nl/nieuws/tilburg-stad/risico-zwembad-reeshof-al-jaren-bekend-1.155607

http://tilburg.raadsinformatie.nl/cgi-bin/agenda.cgi/action=view/id=13683

Het debat is in Stadskantoor 1 aan het Stadhuisplein 130 in de raadszaal op de eerste etage en begint om 19.00 uur.

bron: http://bd.nl/xtra/spoorzone

(Echt mega toevallig dat er net over ons huis een artikel is geschreven! Dank dus aan het Brabants Dagblad Vind het erg leuk om te lezen dat er nog een meneer heeft kunnen genieten op 87 Ontdek het pas net. Super grappig: http://bd.nl/xtra/spoorzone/een-stukje-geschiedenis-gaat-verloren-1.90741)

Mijn vader en moeder hebben dat huis in 1988 gekocht met het idee om er voor altijd te blijven wonen. Ik was 3 en mijn zusje net geboren en we hebben er jaren met veel plezier in gewoond. Het was een afgelegen straat, waar veel contact was onderling en de mensen er vaak al jaren woonden. Toen de gemeente destijds dan ook met de boodschap kwam dat er een weg kwam op die bewuste plek en alle huizen onteigend zouden worden, kwam dit behoorlijk hard binnen bij iedereen. Bij ons gezin omdat mijn vader met eigen handen verder aan dit huis had gebouwd, ik er zelf ook tegels in had gezet , en het de bedoeling was dat dit ons erfstuk zou zijn. Mijn vader had er echt iets moois van gemaakt in de hoop er oud te kunnen worden en het huis daarna door te kunnen geven aan zijn kinderen. Maar dat ging niet door. Voor het eerst in mijn leven maakte ik mee dat niets zeker is, ook niet als je een huis zelf in je bezit hebt en een gemeenteraad dus ‘gewoon’ kan beslissen dat jouw straat er aan gaat, jouw toekomst ineens anders wordt ingevuld en een hele straat uit elkaar wordt gerukt. In de tijd dat Els Aarts en Hans Janssen (CDA) nog grondzaken en Spoorzone in hun portefeuille hadden werd ik dus al meegesleept naar bewonersavonden en onteigeninggesprekken. Ik vond dat best heftig. Vooral omdat in die tijd bijvoorbeeld een vrouw net haar man had verloren en al hun herinneringen in dat huis zaten. Maar ook het contact onderling. Een straat die zo gewend was om al jaren met dezelfde mensen in dezelfde buurt te wonen, waar kinderen zijn grootgebracht en liefdes zijn ontstaan, werd in een klap totaal anders. Sommigen verkochten meteen, anderen wachtte tot de gemeente met een beter bod kwam, maar hetzelfde was het niet meer. Ook voor ons.

Gelukkig woont eenieder van het gezin nu op een mooie andere plek in deze stad, maar de impact van zo’n onteigening en de offers die de 25 gezinnen hebben gebracht voor een beetje stadsontwikkeling zal ik nooit vergeten. Die andere kant gezien mogen hebben is dan ook iets waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Voor het eerst werd mij heel letterlijk duidelijk hoe een dergelijke overheidsbeslissing doorwerkt op de binding in een stad en de levens van mensen. Dat maakt dat ik ook altijd aan de mens denk achter de beslissing. Dat betekent niet dat je dan de beslissing uit de weg moet gaan, maar dat wanneer je als bestuurder zo’n huisje omtikt, je jezelf realiseert dat het niet zomaar stenen zijn, maar levens en herinneringen en offers voor een mooier stukje Tilburg. Hopen dus dat het een succes mag gaan worden, anders is dat alles voor niks geweest.

En dat was gisteren wel het geval. Even dacht ik, oh wat zijn we de laatste tijd toch allemaal weer goed bezig voor de stad. En ohhh, wat hebben we toch allemaal goed oog voor waar we het ook alweer voor doen. Maar nee, gisteren was het toch even een staaltje warm draaien voor het kickboks gala op 14 mei (behandeling jaarstukken). Gehaktdag. Afrekendag. Onder het motto: Nee, hoor het is echt om te leren. Nou, ik heb het wel gezien gisteren. Goede bedoelingen, laat die maar thuis. Als ik dat gisteren zo zie, dan zal het er de komende maanden hard aan toe gaan. Op 14 mei, wanneer we de jaarstukken gaan bespreken en het college de hand in eigen boezem moet steken om te bezien of zij al dan niet goed gehandeld hebben afgelopen jaar (maar ook de raad zou zichzelf die dag de vraag moeten stellen waar zij geen werkbare doelen mee heeft gegeven dan wel niet goed heeft gestuurd), en het debat op 4 juni (over wat we volgend jaar graag als raad willen bereiken voor de stad), dan ben ik bang dat, kijkende naar de sfeer van gisteren, een ieder eerder bezig zal zijn met elkaar afmaken, dan met daadwerkelijk inhoudelijk en in samenwerking nadenken over waar we naar toe willen. Want dan is het tenminste duidelijk

De verkiezingen die weer langzaam om de hoek komen kijken, de daarmee toenemende behoefte om te showen wat je allemaal goed kan als partij en de grote verschillen tussen de 11 partijen zullen de sfeer aardig gaan bepalen. Voor mij dus van belang om me daarin niet te laten meeslepen en kritische kanttekeningen te plaatsen zonder daarbij hard vanuit mijn hoek te schreeuwen, want zoals de Partij Voor Tilburg heeft belooft bij de verkiezingen, bij ons geen getouwtrek, geen moddergesmijt en daar waar het kan inzetten op verbinden. En dat zal elke dag mijn insteek zijn. Betekent dat dat je niet van je af kunt bijten? Dat je niet kritisch durft te zijn? Dat je een ander niet terecht wijst? Nee, maar het betekent wel dat je oog hebt voor wanneer dingen goed gaan en op een volwassen en respectvolle manier aangeeft wanneer iets niet goed gaat. Misschien dan geen levendig debat, of te genuanceerde opmerkingen en misschien is daar werkelijk geen ruimte voor in deze politieke wereld die vraagt om oneliners, harde kritiek en regelmatig zeuren om te zeuren (want als oppositie moet je natuurlijk altijd de boel barricaderen toch? ). Maar zolang iedereen hetzelfde liedje blijft spelen, zal hier ook geen verandering in komen. Voor mij staat voorop dat een ieder keihard werkt aan een betere stad en daar moet je dankbaar voor zijn. Gaat er iets fout, dan spreek je elkaar daarop aan, maar genadeloos elkaar in een hoekje drijven, lijkt me het laatste wat deze stad gaat helpen. Hopen op een heel saai en inhoudelijk debat dus Zonder hanengevecht.

Hoe vertaal je dat wat je doet nu in woorden zodat je pakkend en helder kan uitleggen wat je doet? Wat jouw partij anders maakt etc? Erg moeilijk! Vooral omdat ik het type ben niet lullen, maar poetsen (zou je niet zeggen met al mijn gewauwel), maar serieus, zodra ik moet uitleggen: Waar staan jullie voor? Wat maakt jullie anders? Wat is jullie speerpunt? En al dat “mediagezeik” sla ik half dicht. Waarom? Het laat zich lastig uitleggen hoe je die geweldige pass geeft tijdens die bepalende voetbalwedstrijd wanneer dat iets is dat je gewoon doet. Wat maakt mij maatschappelijk betrokken? Waarom ben ik geschikt voor de raad? Waarom zou je moeten stemmen op de Partij Voor Tilburg? Weet ik veel. Omdat we goed werk doen? Omdat we mensen hebben met hart voor de stad? Maar tja, dat heeft toch iedereen?

Daarnaast ben ik het type dat zeer zelf kritisch is en dus vele malen beter ziet wat er allemaal beter kan dan wat er allemaal goed gaat. Het is dan ook daarom dat ik daar hulp bij heb gevraagd! Bijna hilarisch, dat je een ander moet vragen met je mee te kijken wat jou anders maakt, wat jou jou maakt en waarom dat juist voor politiek zo belangrijk is. Voor mij is mijn handelen zo een vanzelfsprekendheid en omring ik mij met mensen waarbij dat ook het geval is dat dit erg lastig te zien is voor mij. Ik heb er dan ook onwijs zin in om met hen aan de slag te gaan om beter te benoemen wat ik en de mensen van de Partij Voor Tilburg allemaal doen voor deze stad. Het is typisch Tilburgs om daar niet te hard over te brullen Maar wil ik ons goede handelen ook de ruimte geven dan zal ik dat toch moeten leren Mijn Amsterdamse man helpt me daar al een beetje bij En hopelijk dat deze twee lieve mensen met hun gezaag mij ook wat meer klaarstomen voor de one liners die blijkbaar toch van je worden gevraagd

Er is alleen één probleem: Hoe onderscheid je jezelf als partij door zelf niet te verworden tot een media getrainde hond in je antwoorden? In acties toch? Door gewoon te doen. Mensen blij te maken, hen het gevoel te geven dat ze worden gehoord, worden gezien en zich bereikbaar kunnen maken doordat jij ze opzoekt en met ze het gesprek aan gaat. Dat je beschikbaar voor ze bent. Want het draait uiteindelijk om de mensen en om je daden en toch veel minder om je woorden? Ik worstel dus weer eens met het aloude vraagstuk zichtbare politiek en ben liever wat minder zichtbaar door gewoon mezelf te zijn dan aanwezig met een dichtgetimmerd verhaal. Hoop dus dat ik in the process ook hierin lekker mezelf blijf en een modus ga vinden tussen beter benoemen wat we doen en niet een partij met zoveel praatjes te worden. :)

Wish me luck!

Het deed mijn ego erg goed (altijd fijn om stoer de handen uit de mouwen te kunnen steken als chickie), maar ook niet, want die bakken zijn soms mega zwaar en op mijn tempo kom ik met geen mogelijkheid aan 800 stuks per dag… Maar dat daar gelaten, was het een onwijs leuke en bijzondere ervaring!

Ik had het genoegen met twee onwijs lieve BAT-boys op pad te mogen gaan en ik dank hen dan ook zeer voor hun tijd, geduld en alle info die ze met me hebben gedeeld. Ik heb er veel van geleerd en hoop dat jullie dat ook doen!

Hierbij de beelden:

En wil je zien hoe het bij de milieustraat was? Klik dan op onderstaande beelden:

Groetjes!

P.S. De mevrouw die jullie nu zien is Nell Schoenmakers van de Verenigde Senioren Partij die vertelt waar de VSP voor staat. Ik ben dus niet ineens grijs geworden

“Voorzitter, ik richt mij eerst even op de wietpas: Voor welk Tilburgs probleem is dit precies een oplossing? En in hoeverre is het waar dat wij als gemeente vrij weinig kunnen doen tegen de invoering? In de media verschijnt erg de indruk wat dhr. Vughts (inspreker, Vereniging Achterdeur) zojuist aanstipt: Dat het naar Den Haag afschuiven nogal makkelijk is. Wat is dus onze ruimte?

Voorzitter, ik vind het verre van prettig om als Tilburg in een hoek gezet te worden, voor een probleem – als ik dan bijvoorbeeld naar de resultaten van DUFEC kijk – dat hier nauwelijks speelt en ik ben er niet zo’n voorstander van om mensen te straffen om anderen die het probleem vormen buiten te kunnen houden. Dat vind ik krom. Dat maakt ook dat ik hier ernstig over twijfel. Vooral als je ook kijkt naar de verschuiving die de pas veroorzaakt en, dat wat ik tijdens de wietpasconferentie al tegen mevrouw Cisca Joldersma (CDA) zei, de “registratie bij het casino heeft ook geen zoden aan de dijk gezet”. De zorg over de gebruikers stopt dus niet bij de wietpas. Wat betreft het aangekaarte drugstoerisme ben ik mij terdege bewust van de verantwoordelijkheid die we hebben naar onze regio gemeenten en de beperkte juridische mogelijkheden als het gaat om het registreren van de “drugstoeristen”, maar zijn hierbij alle mogelijkheden wel bekeken?

Daarnaast vraag ik mij af in hoeverre je hiermee niet iets wat doorzichtig is, nog meer ondoorzichtig maakt. Een gevoel van controle geeft niet altijd de gewenste controle. Is het niet beter te kijken naar hoe we binnen die community zelf kunnen stimuleren tot sociale controle? Met de partners te kijken hoe we elkaar op weg kunnen helpen om beter te kunnen controleren? Er is nog ook veel onduidelijk over de wietpas: Wat gebeurt er met die registratie, wie ziet dit in? En hoe denkt de burgemeester over de mogelijke verschuiving naar de straat en de komst van zwarte pasjes? En wat is er beter aan een mindere komst naar de nu enigszins anonieme coffeeshops? Dat maakt het ook meer zichtbaar. Straks weet je niet waar mensen wat doen. Dat lijkt me voor het doel dat de burgemeester schetst juist minder wenselijk. Mogelijk dat de burgemeester hier kort op in kan gaan?

Voorzitter, verder vind ik dat het niet aan mij is om te oordelen wat mensen met hun leven/ vrije tijd doen zolang het anderen niet stoort en niet onwettig is. Wij hebben als Partij Voor Tilburg vanaf het begin af aan aangegeven niet tegen coffeeshops te zijn, zolang de ondernemer zorgt voor een minimale overlast en een veilige organisatie. Er hoeven er voor ons zeker geen meer te komen, maar laten we die paar die er zijn, dan ook goed organiseren. Vandaar dat wij ook achter het huidige Tilburgse beleid staan. Mits, wat dhr. Dusschooten (VVD), ook terecht opmerkt het aanbod de vraag dekt en de openbare orde een veilige is. Daarnaast geloven wij meer in inzetten aan de voorkant: voorlichting, ondersteunen ouders etc waardoor verstandig gebruik wordt gestimuleerd, tevens geloven wij ook in het opwerpen van drempels en het beperken van de gelegenheid voor jongeren. De huidige controle op leeftijd en het voorgestelde afstandscriterium is op zich wel iets waar wij ons dus in kunnen vinden, maar wij horen wel graag wat de regel van 350 meter op scholen gaat betekenen voor onze stad? Het afstandscriterium zou dus iets kunnen zijn waar we ons in zouden kunnen vinden, maar de wietpas krijgt hier nog niet meteen een juichend welkom. Wij hebben teveel zorg over de veiligheid en controleerbaarheid.

Tot slot voorzitter, nog een laatste vraag: In hoeverre hebben we een mogelijkheid om meer tijd te geven aan de invoering van de clubpas? Ik ben het namelijk eens met de inspreker dhr. Vughts dat een overhaaste invoering niemand helpt. Hoe staat de burgemeester daar tegenover?”

De burgemeester gaf in zijn antwoorden aan dat de invoering volgens hem en de politie niet leidt tot een verschuiving naar straathandel, het afstandscriterium niet leidt tot problemen met de huidige situatie in aantal coffeeshops, maar wel wanneer we ook basisscholen zouden betrekken. De invoering blijft staan op 1 mei omdat dit de coffeeshops en het college de kans geeft te bezien waar problemen ontstaan zodat deze tijdig worden aangepakt. Per 1 januari zou dan het ledencriterium ingaan. Dit criterium stelt dat het maximum aantal leden op 2000 per coffeeshop komt te staan. De burgemeester gaf wel duidelijk aan dat hij gaat kijken of hij de minister kan overtuigen dit niet zo strikt per coffeeshop te bezien, dit mede in verband met parkeeroverlast etc. Niet iedere coffeeshop is wat dat betreft in staat om een dergelijke parkeervraag te verwerken bijvoorbeeld. De minister is hierin ook niet helemaal duidelijk. Dat deel wordt dus nog later ingevuld. Het betrekken van basisscholen bij het afstandscriterium is volgens de burgemeester niet wenselijk omdat dit teveel gaat tornen aan de huidige coffeeshopstructuur en tot problemen zou gaan leiden. Wel heeft hij aangegeven hard op de handhaving te zitten voor onze jeugd. Ik was erg blij met de antwoorden van de burgemeester, maar vond zijn positieve houding ten opzichte van de verwachting van verschuiving naar straathandel en de komst van zwarte pasjes nogal naïef. Zeker omdat ik er niet van houd met een positieve weersvoorspelling meegenomen te worden naar het strand en dan toch in een regenbui terecht kom, terwijl mij nadrukkelijk was gezegd geen paraplu mee te nemen. Slecht voorbeeld, maar u snapt het idee. Het lijkt mij verre van verstandig met iets mee te gaan terwijl de effecten niet helder zijn. Ook op het gebied van registratie etc. Het is dan ook daarom dat ik over de invoering van de clubpas niet te spreken ben. Eerst effecten helder en dan pas kiezen is voor ons de manier waarop je verantwoord beleid maakt. Ik heb dus mijn twijfels en hoop dat die op korte termijn kunnen worden weggenomen.

Voor wie meer wil lezen: Zie onder andere de brief van de minister http://tilburg.raadsinformatie.nl/cgi-bin/showdoc.cgi/action=view/id=266242/type=pdf/Brief_minister_V_J_over_drugsbeleid.pdf over de voorgestelde aanscherping in ons landelijke gedoogbeleid. Voor de rest is het gewoon afwachten en hard duimen dat die voorspelde zon inderdaad komt, want een veilig Tilburg is wel waar we voor staan. We gaan het zien! Helaas hebben we weinig te vertellen over de invoering van de wietpas zelf, maar kunnen we wel richting geven als het gaat om ons coffeeshop beleid en ik verwacht dat ik zo voor u wat inzichtelijk heb gemaakt hoe de Partij Voor Tilburg hier over denkt.

Cohen wist waar hij aan begon en wist ook dat er een reële kans zou zijn dat hij geen minister-president zou worden. Toch aanblijven terwijl je weet dat je in een rol terecht komt van oppositie leider en waarvan je weet dat het je niet ligt is vooral heel erg dom. Dat kun je opvangen door jezelf ontzettend te trainen, maar wanneer blijkt dat je dat ontwikkelpotentie niet hebt zit er wat mij betreft niks anders op dan vertrekken. Hij is niet de juiste man op de juiste plek in deze positie. Politiek is altijd een hondenbaan geweest en politiek is altijd een smerig bolwerk geweest waar ieder de poten van de ander zijn of haar stoel onder zijn of haar billen probeert door te zagen. Cohen is dus geen slachtoffer van intern gekonkel, een systeem dat oneerlijk zou zijn, maar van de overmoed van de PvdA die de arrogante houding aannam toen zij het risico bereid waren te nemen tijdens de verkiezingen om Cohen naar voren te schuiven.

Ze zouden wel eens even de boel gaan leiden. Jaren zijn ze de grootste geweest, jaren is het goed gegaan, maar als je zo ver weg bent geraakt van hen waar je ooit voor streed, dan kan je niet anders verwachten dan dat hoogmoed komt voor de val. Het wordt tijd dat de PvdA eens gaat bezinnen en goed nadenkt over een opvolging. Het zou hen sieren wanneer ze weer zouden gaan voor een leider die de ‘roots’ van de partij representeert en zo echt het gevecht met Wilders aan kan gaan. Want op deze manier – Een PvdA zonder leider, een CDA dat niet kan kiezen en een GL dat maar wat aanmoddert met Sap – is hier maar één winnaar: Wilders die vandaag zijn ballen uit zijn broek lacht omdat het systeem zichzelf langzaam uitholt. Meneer hoeft alleen maar te blijven zitten. Meer niet.

1. Ik neem de moeite om iets dat landelijk niet gewonnen is in een gemeenteraad niet direct af te doen als zijnde een probleem van Den Haag.
2. Ik probeer eerlijk en inhoudelijk te kijken naar wat de exacte problematiek is voor deze stad en wat de fractie van GroenLinks beoogd met het aansturen op een kinderpardon, om hoeveel kinderen dat gaat, of daarbij ook een kans aanwezig is dat er vergunning verleent gaat worden voor familie personen etc. Iets dat niet in het voorstel zelf goed wordt uitgelegd en waarvan ik van mening ben dat het voor de helderheid van het debat hardop uitgesproken moet worden.
3. Ik laat me niet leiden door gevoel maar durf als bestuurder ook lastige beslissingen te nemen als dat het gevolg is van een belangenafweging die daarop aan heeft gestuurd en vind een weging van voorstellen op basis van een principieel voor of tegen daarbij niet passend. Het afdoen van een toetsing op haalbaarheid en oplossingsgehalte als zijnde slechte voorbereiding daarmee dus ook niet.

Voor mij speelde er namelijk het volgende bij de weging van dit voorstel:

• Het voorstel moet betrekking hebben op problematiek die zich binnen Tilburg afspeelt.
• Het voorstel moet technisch goed in elkaar zitten zodat de ontvanger van het voorstel hetzelfde interpreteert uit de tekst dan de schrijver heeft bedoeld.
• Het voorstel moet een goede oplossing zijn voor een probleem en geen schijnoplossing beogen.

En toen kwam het punt waarop ik moest beslissen. De schrijver van het stuk doet een beetje ingewikkeld en belerend als ik doorvraag over waar ik precies ja tegen zeg. Weerlegt mondjesmaat het argument dat er een kans aanwezig is dat het instellen van een dergelijk pardon in de hand werkt dat familiepersonen ook aanspraak kunnen maken op een verblijfsvergunning. Laat terstond vallen dat het om 200 kinderen in Tilburg gaat en geeft aan dat we de motie moeten lezen als ‘aansturen op een meer humaner beleid’. Tja, een humaner beleid. Kun je daarop nee zeggen? Probleem: Dat stond er alleen niet. En dat maakte het voor mij erg lastig. Ik houd er niet van wanneer mensen zo op je emoties proberen in te spelen. Ik houd er niet van wanneer er een voorstel wordt gedaan waarbij het niet ingaan op een voorstel meteen betekent dat je een harteloos mens zou zijn en ik houd er al helemaal niet van dat doorvragen vervolgens wordt afgedaan alsof het raar is dat je daar nog over na moet denken terwijl het voorstel zelf onvoldoende duidelijk is en niet eens een oplossing biedt voor het probleem dat ter discussie staat.

En toch heb ik ja gezegd. Waarom? Ik heb uiteindelijk ja gezegd omdat er 200 kinderen in Tilburg zijn met hopelijk vele vriendjes en vriendinnetjes die hen heel erg zouden missen als zij uit Nederland worden gezet en omdat ik het fundamenteel eens ben met het feit dat een dergelijk beleid waarbij kinderen zolang aan hun lot worden overgelaten, na vaak al een zeer traumatische ervaring door het vertrek uit eigen land, niet bepaald humaan is. Maar heb daarbij zodanig veel concessies gedaan aan mijn eigen wegingsprincipes dat ik me enigszins voel alsof ik met iets teveel alcohol op ja heb gezegd om met een foute gast mee naar huis te gaan en zojuist ben wakker geworden. Ik voel me smerig, misbruikt en voor de gek gehouden. Ja, ik ben ontzettend voor een kinderpardon, maar ik denk dat het helemaal niets oplost als we het beleid er niet op aanpassen. Het voorstel was dus onvoldragen en niet goed genoeg. Punt. En toch heb ik me laten verleiden in te stemmen met een onduidelijk voorstel dat geen oplossing biedt voor een bestaand probleem. En dat geeft toch een beetje een naar smaakje.