Cohen wist waar hij aan begon en wist ook dat er een reële kans zou zijn dat hij geen minister-president zou worden. Toch aanblijven terwijl je weet dat je in een rol terecht komt van oppositie leider en waarvan je weet dat het je niet ligt is vooral heel erg dom. Dat kun je opvangen door jezelf ontzettend te trainen, maar wanneer blijkt dat je dat ontwikkelpotentie niet hebt zit er wat mij betreft niks anders op dan vertrekken. Hij is niet de juiste man op de juiste plek in deze positie. Politiek is altijd een hondenbaan geweest en politiek is altijd een smerig bolwerk geweest waar ieder de poten van de ander zijn of haar stoel onder zijn of haar billen probeert door te zagen. Cohen is dus geen slachtoffer van intern gekonkel, een systeem dat oneerlijk zou zijn, maar van de overmoed van de PvdA die de arrogante houding aannam toen zij het risico bereid waren te nemen tijdens de verkiezingen om Cohen naar voren te schuiven.

Ze zouden wel eens even de boel gaan leiden. Jaren zijn ze de grootste geweest, jaren is het goed gegaan, maar als je zo ver weg bent geraakt van hen waar je ooit voor streed, dan kan je niet anders verwachten dan dat hoogmoed komt voor de val. Het wordt tijd dat de PvdA eens gaat bezinnen en goed nadenkt over een opvolging. Het zou hen sieren wanneer ze weer zouden gaan voor een leider die de ‘roots’ van de partij representeert en zo echt het gevecht met Wilders aan kan gaan. Want op deze manier – Een PvdA zonder leider, een CDA dat niet kan kiezen en een GL dat maar wat aanmoddert met Sap – is hier maar één winnaar: Wilders die vandaag zijn ballen uit zijn broek lacht omdat het systeem zichzelf langzaam uitholt. Meneer hoeft alleen maar te blijven zitten. Meer niet.

1. Ik neem de moeite om iets dat landelijk niet gewonnen is in een gemeenteraad niet direct af te doen als zijnde een probleem van Den Haag.
2. Ik probeer eerlijk en inhoudelijk te kijken naar wat de exacte problematiek is voor deze stad en wat de fractie van GroenLinks beoogd met het aansturen op een kinderpardon, om hoeveel kinderen dat gaat, of daarbij ook een kans aanwezig is dat er vergunning verleent gaat worden voor familie personen etc. Iets dat niet in het voorstel zelf goed wordt uitgelegd en waarvan ik van mening ben dat het voor de helderheid van het debat hardop uitgesproken moet worden.
3. Ik laat me niet leiden door gevoel maar durf als bestuurder ook lastige beslissingen te nemen als dat het gevolg is van een belangenafweging die daarop aan heeft gestuurd en vind een weging van voorstellen op basis van een principieel voor of tegen daarbij niet passend. Het afdoen van een toetsing op haalbaarheid en oplossingsgehalte als zijnde slechte voorbereiding daarmee dus ook niet.

Voor mij speelde er namelijk het volgende bij de weging van dit voorstel:

• Het voorstel moet betrekking hebben op problematiek die zich binnen Tilburg afspeelt.
• Het voorstel moet technisch goed in elkaar zitten zodat de ontvanger van het voorstel hetzelfde interpreteert uit de tekst dan de schrijver heeft bedoeld.
• Het voorstel moet een goede oplossing zijn voor een probleem en geen schijnoplossing beogen.

En toen kwam het punt waarop ik moest beslissen. De schrijver van het stuk doet een beetje ingewikkeld en belerend als ik doorvraag over waar ik precies ja tegen zeg. Weerlegt mondjesmaat het argument dat er een kans aanwezig is dat het instellen van een dergelijk pardon in de hand werkt dat familiepersonen ook aanspraak kunnen maken op een verblijfsvergunning. Laat terstond vallen dat het om 200 kinderen in Tilburg gaat en geeft aan dat we de motie moeten lezen als ‘aansturen op een meer humaner beleid’. Tja, een humaner beleid. Kun je daarop nee zeggen? Probleem: Dat stond er alleen niet. En dat maakte het voor mij erg lastig. Ik houd er niet van wanneer mensen zo op je emoties proberen in te spelen. Ik houd er niet van wanneer er een voorstel wordt gedaan waarbij het niet ingaan op een voorstel meteen betekent dat je een harteloos mens zou zijn en ik houd er al helemaal niet van dat doorvragen vervolgens wordt afgedaan alsof het raar is dat je daar nog over na moet denken terwijl het voorstel zelf onvoldoende duidelijk is en niet eens een oplossing biedt voor het probleem dat ter discussie staat.

En toch heb ik ja gezegd. Waarom? Ik heb uiteindelijk ja gezegd omdat er 200 kinderen in Tilburg zijn met hopelijk vele vriendjes en vriendinnetjes die hen heel erg zouden missen als zij uit Nederland worden gezet en omdat ik het fundamenteel eens ben met het feit dat een dergelijk beleid waarbij kinderen zolang aan hun lot worden overgelaten, na vaak al een zeer traumatische ervaring door het vertrek uit eigen land, niet bepaald humaan is. Maar heb daarbij zodanig veel concessies gedaan aan mijn eigen wegingsprincipes dat ik me enigszins voel alsof ik met iets teveel alcohol op ja heb gezegd om met een foute gast mee naar huis te gaan en zojuist ben wakker geworden. Ik voel me smerig, misbruikt en voor de gek gehouden. Ja, ik ben ontzettend voor een kinderpardon, maar ik denk dat het helemaal niets oplost als we het beleid er niet op aanpassen. Het voorstel was dus onvoldragen en niet goed genoeg. Punt. En toch heb ik me laten verleiden in te stemmen met een onduidelijk voorstel dat geen oplossing biedt voor een bestaand probleem. En dat geeft toch een beetje een naar smaakje.

Hans van Driel zal de raadsleden die dag een uur meenemen in een wereld die in het teken staat van de digitalisering van de samenleving en wat dit gaat betekenen voor ons raadsleden. Hoe zit het met participatie? Op welke wijze geef je deze het beste vorm in de huidige tijd? Maar ook, waar is deze huidige burger te vinden en vinden we deze al? Hoe ga je om met de interactieve processen die nu meer dan anders de boventoon voeren? Dat en alle vragen die raadsleden graag beantwoord zien als het gaat om een samenleving die zich kenmerkt door snelheid, tweerichtingsverkeer en digitaliteit, komen aan bod tijdens deze workshop.

Toevallig organiseert de Vereniging van Brabantse Gemeenten op woensdag 8 februari een soortgelijke avond waarbij zij veel meer in zullen gaan op de technieken en de kansen die Nieuwe Media bestuurders in hun dienstverlening geven. In Tilburg staat 30 januari veel meer in het teken van de vragen die onze politici hebben als het gaat om digitalisering van de samenleving en haar burgers. Wij hopen dat de raadsleden er veel plezier aan ontlenen en wie weet is 8 februari een mooi vervolg op de 30ste.

Voor aanmelding van 30 januari mail naar rebeccapol@raadtilburg.nl en wie aanwezig wil zijn bij de 8ste, die kan zich aanmelden via http://www.hetpon.nl/files/VBG/Uitnodiging_8_02_2011.html

Maar we gaan het morgen zien, want vandaag werd bekend dat er een heuse persconferentie is morgen over de gezamenlijke plannen in de Spoorzone. Hopelijk gaan de kaarten dan eindelijk op tafel komen.

Een jaar geleden kreeg ik de vraag of ik per direct de werkzaamheden van Huib kon overnemen. Het ging heel erg slecht met hem en hij moest vanwege zijn gezondheid de keuze maken om zijn werkzaamheden bij de partij neer te leggen. Iets dat hij, als één van de initiatiefnemers van deze partij, ontzettend moeilijk vond. Ook voor het team, dat na een jaar samen te zijn en in korte tijd een partij op had gezet, was het niet makkelijk dat er een teamlid wegviel. Huib heeft veel voor de partij betekent en we zagen hem liever niet vertrekken, maar begrepen ook dat dit geen wenselijke situatie meer voor hem was. Dat vroeg dus wat herschikking. Voor mij betekende dit dat, wilde ik de continuïteit van de partij veilig stellen, ik de keuze moest maken om mijn studie later af te ronden. Het was dus of afstuderen (het wegvallen van Huib viel precies in mijn tentamenperiode) of de groep van dienst zijn en de overdracht en het wegvallen van Huib zo goed mogelijk laten verlopen. Dit opdat we door konden gaan met doen waar we goed in zijn: Ons inzetten voor de stad. Die keuze was voor mij snel gemaakt. Helaas betekende dit wel voor mij dat mijn studie op een lager pitje kwam te staan, ik op dat moment mijn tentamens niet heb kunnen maken en dat ik dus een jaar later wel de vakken open had staan die door de overname van de partijzetel niet afgerond hadden kunnen worden. En dat was dus nu en vroeg even om een behoorlijke focus.

Na twee maanden flink gebikkeld te hebben is er vandaag een einde gekomen aan het tentamencircus. Vanmorgen heb ik mijn laatste tentamen gemaakt. Misschien voor altijd, misschien voor nu. Dat is pas bekend zodra de tentamenuitslagen bekend zijn. Ik hoop met smacht dat het me is gelukt. Na een jaar bezig te zijn geweest met hoe werkt politiek, hoe bereid ik me voor op een debat, hoe ga ik om met het avondritme etc. was het best pittig om weer in de boeken te zitten, in het studieritme te komen en me niet gek te laten maken door de tentamens. De kunst is om ook laatste openstaande vakken te behandelen als een enkel vak. Gewoon een vak. Net als al die andere 30 zeg maar. Dat idee. Nou, dat ging me dus niet zo goed af. Ik was behoorlijk zenuwachtig en het feit dat ik meer in een werkritme zat dan in een studieritme werkte niet bepaald mee. Maar het is me gelukt, althans dat denk ik. We gaan het zien. Heb het sowieso overleefd en ben klaar voor een nieuw jaar. Het gaat een intrigerend jaar worden denk ik. De politieke cyclus raakt bijna de helft aan en de pittigheid van debat zal gaandeweg het jaar vast en zeker toenemen. Geen makkelijk jaar dus. Maar ook dit jaar zal ik weer met volledige betrokkenheid en inzet mijn best gaan doen. En hopelijk zonder het blok aan mijn been van mijn studie die toch eigenlijk ook nog ergens tussendoor afgerond zou moeten worden. Het zou me enorm veel rust geven en geeft me de mogelijkheid om wat meer baas te worden over mijn eigen agenda en daarmee meer voor de stad te kunnen gaan doen. Ik heb er zin in, ik hoop u ook!

Op een mooi jaar, en – hoewel wat laat – nog al het beste voor 2012.

Rebecca

Graag wil ik jullie via deze weg bedanken voor het afgelopen jaar. Een jaar waarin mijn leven in een enorme stroomversnelling is geraakt en ik tot mijn genoegen en verwondering uit diverse hoeken ontzettend veel support heb mogen ontvangen. Daar ben ik iedereen onwijs dankbaar voor. Zonder jullie had ik in 2011 niet zoveel geleerd, zoveel genoten en zoveel kunnen doen! Gewaardeerd dus!

Daarnaast wil ik jullie op deze kerstavond vooral een hele fijne, warme en liefdevolle kerst wensen en ook sterkte aan degene die deze dagen als wat meer donker ervaren. Ik hoop jullie allen weer in 2012 te mogen zien, horen, spreken of ergens in de digitale scene te mogen volgen. Op een mooi einde en een nog mooier begin!

Liefs, Rebecca Pol.

Videoboodschap – Fijne dagen!

Mijn dag begon bij www.mugsandmuffins.nl waar ik verblijd werd met het goede nieuws dat het internet eindelijk gemaakt is en Saskia en Martijn me vol trots en opluchting deelgenoot maakte van het nieuws dat Mugs weer wi-fi bevlekt is en we dus weer kunnen genieten van heerlijke koffie terwijl de laptop harde toeren maakt om de werkzaamheden bij te houden. Heel goed! Dat heeft Tilburg namelijk hard nodig, zaakjes met goed werkende wi-fi en goede koffie waar je in een lekkere atmosfeer kan werken, meeten of studeren. Maakt de stad aantrekkelijker voor jong en hip Tilburg en dat is hard nodig! Dat was ook een beetje het thema van de dag denk ik, maar daarover later meer. Ik kwam namelijk niet om even koffie te doen (heb me overigens aan de chocomel begeven dus heb niet eens koffie op, maar die coco is dan ook verrukkelijk lekker), maar ik was daar om een studente te helpen met haar opleiding Bestuurskunde door in een interview te vertellen over het raadswerk, waarom ik ooit ben begonnen, wat er bij komt kijken etc. Was erg leuk. Altijd fijn om iemand te helpen en hopelijk daarmee te laten zien dat politiek ook leuk kan zijn.

Mijn doorreis vervolgde zich naar het Westen, waar ik wat sociale vitamientjes mocht opdoen in het Tuinhuis. Voor wie het niet kent of nooit geweest is: Doen! Heerlijke tent, leuke atmosfeer waar jong en oud zijn of haar buikje smakelijk gevuld doet raken. http://www.tuinhuisculinair.nl/

Na een paar weken in de isolatie te hebben gezeten (met resultaat overigens ) was een kop koffie met een vriendin geen onaangename bezigheid. Zeker niet als die vriendin op Curaçao woont en in het korte weekje dat ze Nederland bezoekt even heerlijk wat tijd voor je maakt. Fijn om even gezamenlijk terug te blikken op de tentamens, de begroting, het trouwen, business op Curaçao, het leven etc. Mocht je ooit op Curaçao zijn: http://www.cabanabeachcuracao.com/ Doen, erg leuk.

Daarna volgde vooral een heerlijk fietstochtje en een rondje nieuwe ondernemers. En daar komt het allerleukste gedeelte van de dag en het thema waar ik zojuist naar refereerde: De stad aantrekkelijker maken voor jong en hip Tilburg. Twee zaakjes zou ik in dat kader uit willen lichten waarvan ik hoop dat je die ook echt gaat bezoeken, want het zijn top zaken en top mensen die achter de winkel ‘staan’. Om te beginnen ‘Taart uit Tilburg’ een zaakje dat sinds een maand of zes in de Goirkestraat zit. Een jonge meid die met haar moeder een onwijs gave taarten winkel heeft met allerlei tierelantijntjes en welke taart dan ook kan maken:  http://taartuittilburg.webs.com/

Ze heeft een prachtige verjaardagstaart voor me gemaakt  (yep, de chick wordt 26 dit   weekend ) en we hebben even heerlijk zitten praten over hoe het is om als jonge     ondernemer te starten in deze stad met een product dat toch een bepaald publiek trekt. Heel leuk om de energie en de passie van zo’n jonge meid te zien en met hoeveel  hart ze vertelde over de stad en het werk. Dat moeten we echt hebben, want dat soort mensen bouwen mee aan onze stad, aan het behouden van jongeren in onze stad en leveren een goede bijdrage aan ons vestigingsklimaat. Iets dat ik heel belangrijk vind gezien de werkgelegenheid die ik graag voor de stad zou willen aantrekken om voor iedereen een kans te kunnen bieden op de arbeidsmarkt. Daarnaast maakt het me altijd onwijs trots als een inwoner van de stad zo zelfredzaam en zo vol passie en energie een risico durft te nemen om een eigen onderneming te starten en daar dan ook nog eens deze stad voor kiest. Het enige dat ik dan wil doen is ze helpen, verbinden en een hart onder de riem steken om vooral door te gaan en niet te snel op te geven daar Tilburg best wel een stad is waar dingen zijn tijd nodig hebben. Het duurt even voordat een nieuwe zaak hier gevestigd raakt en de kans krijgt van ons nuchter Tilburg waar we vooral veel voor weinig willen en weinig poespas. Het is leuk om te zien dat die cultuur langzaam veranderd en daar leveren dit soort jonge mensen een grote bijdrage aan. Ik heb haar dan ook meteen geadviseerd om een andere jonge meid te benaderen die zich onlangs gevestigd heeft, namelijk Ester Engelhart van Room 66: http://www.room66.nl/

Same story, same background en zelfde energie en wens om iets van de stad te willen maken en weer terug te gaan naar het informele gemoedelijke kleine Tilburg (qua service en beleving), waar we bij ketens vaak niet de ruimte voor vinden. Heel leuk dus en iets dat ik graag stimuleer. Hopelijk kunnen ze aan elkaar wat steun bieden en herkenning vinden als het gaat om ondernemerschap en wat er allemaal bij komt kijken. Want makkelijk is het niet. Zeker niet als je jong bent en je vrienden vaak niet zo goed snappen waarom je eigen winkel niet gewoon een dagje dicht kan of je na een dag staan ook heel erg moe kan zijn. Vooral met de feestdagen is het voor kleine ondernemers gewoon echt heel erg zwaar. Goed dus als zij elkaar een beetje weten te vinden en als ik daar een factor in kan en mag spelen dan doe ik dat graag

Zo ook bij http://mazzottaslekkernijen.nl/ Een nieuwe delicatessenzaak aan de Schouwburgring die echt niet vergeten mag worden. Man, wat een producten! Mijn meiden mogen dan ook blij zijn met mijn ondernemersrondje van vandaag, want de verjaardagsborrel van morgen brengt een hoop lekkernijen Met de eigenaresse heb ik lang gesproken over het ‘branden’ van je winkel en hoe je jezelf het beste neer kan zetten in deze stad. Voor iemand die niet uit de stad komt zijn er soms kleine dingen die wel handig zijn om te weten en ik vind het onwijs leuk om mee te denken en een ondernemer wat wegwijs te maken in deze bijzondere Brabantse stad. De winkel zit er pas sinds vijf weken en ik hoop dat het een daverend succes gaat worden. Ook ben ik vandaag eindelijk maar eens een kijkje gaan nemen bij Eko Plaza. http://www.ekoplaza.nl/home/ Dat was een nieuwe beleving voor me. Het ruikt er wel ontzettend verantwoord; echt zo’n natuurvoedingswinkel luchtje (sorry, can’t help it) en daar moet je echt even doorheen, maar wat een producten! Mooi fruit, groente, verse quiches etc. Het kost wel wat, maar de smaak is er wel naar. En je helpt een beetje het milieu. Ook leuk. Goed, tot zover de oogst van vandaag. Ik ga er zelf alvast even heerlijk van genieten en hoop dat mijn gasten dit weekend dat net zo zullen doen. Na drie weken flink aan de studie te hebben gezeten, verheug ik me enorm op wat sociale bezigheden en een ontspannen samenzijn met vrienden en familie, maar ook om maandag weer lekker aan de slag te gaan voor de raad. Er wacht een laatste belangrijke raadsvergadering de 19^de en die vraagt nog behoorlijk wat voorbereiding, dus we mogen weer aan de slag. Maandag zie ik jullie dan ook weer terug op mijn twitters en in de politiek en zal ik mij weer hard maken voor een beter Tilburg. Ik heb er zin in!

Maar voor nu: Fijn weekend!

Rebecca

For once maar weer eens een update blog met ‘waar is da vrouwke nou allemaal mee bezig’. Het zijn drukke tijden geweest! Die begroting was killing, nog nooit heb ik zoveel arbo onverantwoorde uren in een slechte stoel gezeten en zoveel gebrabbel aangehoord en ‘uitgeslagen’ Wel veel resultaten geboekt. (zie ook mijn column op Tilburg Dichtbij over de eerste dag van de algemene beschouwingen: http://tilburg.dichtbij.nl/tilburgers/%E2%80%98doe-nou-%E2%80%98s-sociaal-man%E2%80%99 ) Er kan natuurlijk een hoop beter, maar na 9 maanden en 11 dagen raadslid te zijn, gaat het niet verkeerd! Langzaam begin ik dat politieke spel wat meer door te krijgen en krijg ik het steeds beter voor elkaar om de lange vergaderingen scherp te blijven. Ook mocht ik weer eens opdraven voor wat acteerwerk en was ik dus te zien bij Brabant10 op 19 oktober en 3 november. Zie hieronder mijn bijdrage van 3 november over de begroting …

-

-

en de Elevator Pitch van 19 oktober met ‘Wat gaat de Partij Voor Tilburg de komende tijd voor u doen?’

-

-

Al met al, best leuke werkzaamheden dus weer! En leerzaam! In negen verdiepingen vertellen wat je gaat doen de komende maanden (dat lijkt lang, maar is echt heeeeel kort), in het zwembad opnamen maken en later tot mijn schrik moeten horen dat er een uur na je opnamen een zwembad verder een enorm treurig ongeval heeft plaatsgevonden met een luidspreker die naar beneden is gekomen, terwijl jij net hebt gesproken over het niet bezuinigingen op onderhoud bij sportaccommodaties… Tja, dat was even een hele pijnlijke combi (waarbij ik niet wil stellen dat het naar beneden komen van de geluidsbox te maken heeft gehad met een bezuiniging op onderhoud, want dat is zeer zeker niet het geval geweest, het schetst alleen de ‘awkwardness’ van dat moment en hoe je daar dan als raadslid mee om moet gaan). Enorm tragisch ongeval, waar ik graag nogmaals mijn condoleances voor uitspreek. Net als de Tilburgse studente die deze week omkwam ter hoogte van de kruising Bisschop Zwijsenstraat, Stadhuisplein. Onwijs schrikken en iets waarvan je hoopt dat het jezelf nooit overkomt. Ook hen wens ik onwijs veel sterkte met het verwerken van dit verschrikkelijke verlies. (mochten er mensen zijn die graag hun condoleances uitspreken naar de nabestaanden dat kan via het online condoleance register).

Er is dus weer veel gebeurd, waarbij ook te zien is dat ongelukken echt in een klein hoekje zitten. Best eng eigenlijk. Ik denk daar dan ook iets teveel over na (niet doen! voor je het weet durf je niet meer naar buiten). Maar zoiets raakt me echt. En nu nog meer nu ik in de raad zit. Hoewel ik beide families niet persoonlijk ken, voel ik me als raadslid dan toch betrokken. Heel gek. Het is toch ‘jouw’ stad en ‘jouw’ mensen waar iets mee gebeurd. Ook laat het me zien hoe ver onze verantwoordelijkheden reiken, je verzorgt toch de veiligheid en leefbaarheid voor je stad en dat wordt met die bezuinigingen steeds meer zichtbaar. Dat is ook best moeilijk, want het zijn geen beslissingen die je ‘even’ maakt. De rekening gepresenteerd krijgen en daar de best passende oplossing voor vinden vraagt behoorlijk wat leiderschap en durf. Nu maar hopen dat alle burgers ook zullen zien dat het soms nodig is om pijnlijke beslissingen te nemen in het belang van de stad op lange termijn en dus ook in het belang van alle inwoners. Maar ga er maar eens aanstaan om uit te leggen dat mensen het met nog minder moeten doen…. Wat ik zeg: Leerzaam dus

Het laatste nieuws dat ik u nog wil melden is gelukkig minder heftig, maar betreft toch ook een verlies voor deze stad: Het vertrek van Sandra Franken, die helaas heeft besloten haar betrokkenheid elders te willen uiten. Joris Bengevoord (27) gaat haar zetel innemen. Franken, die zich eerder splitste van GroenLinks, geeft daarmee dus haar zetel terug. Persoonlijk vind ik het erg jammer dat Sandra is vertrokken, ik had graag nog wat langer met deze pragmatische hands on politica gewerkt.  Tegelijkertijd ben ik ook blij met de verjonging door de komst van een leeftijdgenoot. Het zal namelijk geen verassing zijn dat ik, de schrijfster van een scriptie over hoe je jongeren meer bij lokale politiek kunt betrekken, zal zeggen: Hoe meer verjonging hoe beter. Ik kijk dan ook uit naar deze samenwerking.

Het nadeel van ‘jonge’ raadsleden (ja, hier komt een bruggetje aan) is alleen wel dat ze af en toe even wat minder kunnen ‘politieken’ omdat ze tentamens hebben en zo (maar daar staat weer tegenover dat we geen situaties hebben met zieke kindjes waar we voor thuis moeten blijven). U ziet, daar komt het bruggetje: De komende weken roept de studie weer. Ik heb nog twee maanden om mijn diploma veilig te stellen zodat ik eventueel aan een master kan beginnen in februari, of in ieder geval een streep kan zetten onder mijn opleiding Bestuurskunde en er weer wat ruimte ontstaat voor nieuwe dingen. Hoe en wat, heb ik nog geen idee van, eerst maar eens die tentamens halen, want een titel heeft deze dame wel verdiend na al die jaren! Hoort u dus wat minder van me, dan ben ik mijn laatste vakken er aan het uitpersen. Voor nu wens ik iedereen dus alvast een fijn weekend, ik hoop dat je leuke dingen gaat doen! Zelf mag ik wat vrienden en familie gaan verblijden met een kijkje in het prachtige trouwalbum dat inmiddels op de deurmat is gevallen en ga ik zondag zoals het een ‘echte bouwvakkersdochter’ betaamt naar de opera Even relaxen na al die drukte en weer opladen voor een nieuwe ronde. Die tentamens dus. Maar nu eerst nog even aan de slag met de voorbereiding voor de raadscommissie van aanstaande maandag. First things first! Fijn weekend dus en tot een volgende update!

Een klein maandje geleden had ik het genoegen geïnterviewd te mogen worden door @nilsrompen; Eén van onze aanstormende talenten van Fontys Hogeschool voor de Journalistiek. Voor een tijdschriftencatalogus opdracht nam hij het ‘Volkskrant’ interview bij me af. Dat was zo leuk, dat het wel een post op rebeccapol.nl waard was

Rebecca Pol (25) is de jongste fractievoorzitter van Tilburg. En dat terwijl ze dacht nooit de politiek in te gaan. “Mijn droom was om een eigen adviesbureau te beginnen, maar ik zag de onvrede tussen de mensen.”

1.      Hoe gaat het met je?

“Goed. Ik ben net getrouwd met mijn man Rolf (Slotboom, bekend pokerspeler red.). Morgen op de kop af twee maanden. Hij woont in Amsterdam en ik woon in Tilburg, dat is wel even wennen, maar daar hebben we bewust voor gekozen. Op politiek gebied ben ik volle bak aan het werk. Ik werk graag door en vind leuk om goede dingen op te pakken.”

2.      Wanneer ben je het gelukkigst?

“Als ik met vriendinnen lekker op de bank kan zitten met een glas wijn. Ik ben een sociaal dier en graag onder de mensen. Heerlijk om onderling verhalen uitwisselen en me daarnaast te concentreren op de stad.”

3.      Wanneer ben je het ongelukkigst?

“Als ik mijn familie en vrienden niet kan zien. Ik kan soms te veel opgaan in mijn werk, dan heb ik de neiging mezelf te vergeten. Vaak laat ik dan bijvoorbeeld ook ‘s avonds het sporten schieten, terwijl ik weet dat ik dat zo nodig heb. Presteren gaat niet zonder ontspanning, maar die balans wil ik niet altijd goed vinden. Dat vind ik dan jammer, ik vergeet soms adem te halen.”

4.      Wat is de beste beslissing in je leven geweest?

“Om een eigen partij (Partij voor Tilburg) op te zetten. Samen met een aantal anderen zo’n initiatief nemen is onwijs verfrissend. Een gevoel van thuis komen. Het is een heerlijke groep mensen met dezelfde politieke gedachtes als het gaat om de stijl van politiek en het afwijken van kleur en het ‘beter willen weten’ dan de rest. We moeten af van het te snel oordelen over mensen en met mensen het gesprek aangaan. Zo kom je tot oplossingen.”

5.      Wat is de grootste fout in die in je leven hebt gemaakt?

“Geen. Ik vind wel veel dingen jammer. Zoals dat ik gestopt ben met volleybal. Omdat ik heel loyaal ben en het moeilijk vind om dingen half te doen, werd het steeds moeilijker om op niveau te presteren en de sport te combineren met een uitdagende studie, werk etc. Ik wil alles voor mijn team kunnen geven en doordat ik besloot in de politiek verder te gaan, heb ik hierin keuzes moeten maken. Daarin merk ik wel dat ik mezelf in een andere levensfase lijk te bevinden. Ook heb ik soms best wel wat twijfels over hoe ik dingen aanpak. Mijn studie staat bijvoorbeeld niet op één. Ik vind Tilburg belangrijker dan de studie. Maar echt een fout? Ja, ik heb wel een keer een politieke blunder gemaakt. Ik had een motie ingediend die niet klopte. Het allerergste is dat ik hem heb geprobeerd te verdedigen. Normaal zoek in dingen altijd goed uit, maar deze keer was daarin iets mis gegaan. Toen ben ik wel met een rood hoofd weggelopen.”

6.      Van wie houd je het meest?

“Al mijn vrienden en familie. Ik kan niet één persoon uitlichten. Als ik er één uitlicht doe ik de anderen te kort. Mijn vader heeft wel een speciale plek. Hij is een voorbeeld voor mij. Hij heeft altijd hard gewerkt. Naast een heel gezin onderhouden buiten werktijden nog bijklussen zodat wij toch leuke kleren konden kopen en kunnen studeren. Ja, daar heb ik de meeste bewondering voor.”

7.      Wat is je grootste aanschaf?

“Bij grote aanschaffen denk ik aan huizen en auto’s, en die heb ik niet. Wel heb ik een leuk huur appartement hier in Tilburg waarvoor de inboedel wel een behoorlijke aanschaf was, maar als ik echt moet kiezen dan kies ik voor mijn studie. Daar heb ik veel geld in geïnvesteerd.”

8.      Wat is je grootste zonde?

“Haha. Ik ben eigenlijk heel braaf. Suf hè? Ik heb niet echt zondes geloof ik. Dat is ook lastig als je iemand bent die heel bewust leeft, over alles nadenkt, teveel nadenkt, dan komt impulsiviteit qua beslissen niet heel snel om de hoek kijken. Wel kan ik soms iets te snel in mijn oordeel zijn, maar ik geef mensen altijd een kans en durf mijn oordeel ook bij te stellen als dat nodig is.”

9.      Wat doe je nu waarvan je ooit hebt gezegd dat zou ik nooit doen?

“De politiek in gaan! Wat een grap eigenlijk hè? Ik ben opgeroeid in een ander milieu, waar de visie was: Politiek is oneerlijk, een vies ding waar je jezelf verre van af moest houden. Dat neem je dan toch mee. Van huis uit kregen we mee: Je hebt in feite twee groepen mensen. De kantoormensen vs de bouwvakkers. In de praktijk liep ik daar ook wel tegen aan. De mensen die het beleid maken hebben vaak zelf niet direct iets te maken met de uitwerking van dat beleid zelf, die weten niet hoe het is om van een uitkering te leven of hoe een aanvraag voor huurtoeslag eigenlijk werkt. Die kloof tussen beleid en uitvoering is vaak lastig te overbruggen en daar zag ik veel onvrede over. Het was alsof sommigen elkaar gewoon niet lijken te verstaan. Of niet bereid zijn echt naar elkaar te luisteren. En daar wilde ik wat aan doen. Mijn droom was eigenlijk om een eigen adviesbureau te beginnen, maar door die onvrede wilde ik het veld in, in plaats van langs de zijlijn te blijven staan. Bewust betrokken zijn, overleggen met mensen en de kloof tussen beleid en uitvoeren dichten. In feite voel ik me een soort tolk tussen de politiek en de arbeiders.”

10.  Wat is de zin van het leven?

“Open staan voor dingen. Door open te staan voor dingen krijg je de kans om alle mogelijkheden om van het leven te genieten daadwerkelijk te benutten.”

4 oktober 2011

Bestuurlijke drukte krijgt ineens een hele andere invulling hier de afgelopen weken! In Tilburg zijn we in een paar maanden tijd van 10 verschillende politieke partijen naar 12 partijen gegaan. Voor wie dat nieuws gemist heeft, voor de zomer ontstaat Fractie Franken vanuit de Groen Links delegatie en vorige week besluit Joost van Huygevoort zijn CDA te verlaten om een eigen stroming te beginnen genaamd DAT. Interessante ontwikkeling, daar twee afsplitsingen binnen een paar maanden tijd binnen de politiek niet echt gangbaar is. Vanwaar die politieke drukte? Is versnippering misschien de nieuwe trend? Of zijn we mogelijk allemaal erg kritisch geworden?

Als je het mij vraagt, is dit het verhaal: De huidige samenleving, die gedomineerd wordt door de ‘so called’ pragmatische generatie en een digitale infrastructuur kent die alles sneller en dynamischer heeft gemaakt, brengt andere waarden met zich mee dan de cultuur die bij traditionele politiek te vinden is. Resultaat staat nu voorop en dat wordt het liefst bereikt via een weg die gekenmerkt wordt door gelijkwaardigheid, kennisuitwisseling, dynamiek en flexibiliteit. Waarden die haaks staan op een politiek systeem dat gebouwd is op de zuilensamenleving en zich kenmerkt door hiërarchie, status, loyaliteit en stroperigheid. Lastig te rijmen. Wat je nu ziet gebeuren is mijns inziens gewoonweg een uiting die bij een pragmatische generatie hoort. Een ontwikkeling die zou kunnen zorgen voor een betere afstemming tussen politiek en de samenleving die je als politicus of politica vertegenwoordigd. Een ontwikkeling die we zouden moeten toejuichen in plaats van afwijzen en zouden moeten zien als een voorbeeld van hoe het ook kan. Kiezers van nu hebben namelijk steeds meer behoefte aan kundigheid boven ideologie. Sterker nog, meer dan eens wordt mij gevraagd waarom we niet kunnen stemmen op een partij per portefeuille. (Iets dat ook ik meer dan welkom zou vinden overigens) Kleur telt niet meer zo. Het gaat er om dat mensen authentiek zijn, open zijn, eerlijk zijn en te vertrouwen zijn. Dat ze weten uit te drukken waar ze voor staan en wat je aan ze hebt. En of dat vanuit een bepaalde gedachte gaat of niet, dat maakt niet uit.

En dat is nieuw voor onze politiek. Dat zijn we niet gewend. Je merkt het ook aan de reacties die vanuit traditionele politieke partijen worden gegeven bij de afsplitsingen die hebben plaats gevonden. Men vindt het een schande en het wordt bijna afgedaan als landverraad. Vreemd, daar de keuzes geboren zijn vanuit die pragmatische inslag, vanuit die waarden die de huidige tijd zo kenmerkt en het gewoonweg simpel behalen van resultaat. En kiezen op inhoud en resultaat is toch precies wat je stad nodig heeft? De versnippering is dus niet een teken aan de wand, maar precies wat de politiek nodig heeft om in te zien dat we in een andere tijd leven die andere zaken vraagt. De generatie van nu gelooft niet meer in sprookjes. Je doet het. Of je doet het niet. En als het niet meer werkt is het klaar en ga je op zoek naar een andere weg om je resultaat te bereiken. En dat vind de politiek een beetje eng. Want vasthouden aan bepaalde waarden, het zeker zijn van de loyaliteit en het kiezen voor hiërarchie geeft een gevoel van controle. Structuur. En laat dat nou net een ding zijn dat zich in een losse en dynamische samenleving niet heel goed laat sturen.

Maandelijks verschijnt er van mij een blog op tilburg.dichtbij.nl over het reilen en zeilen in de Tilburgse politiek. Kijk op tilburg.dichtbij.nl voor meer informatie.