Archive for the ‘Persoonlijk’ category

It’s a wrap!

januari 17th, 2012

Welkom in het nieuwe jaar! Het jaar dat meteen begint met hopelijk een leuke mededeling: Als het een beetje meezit mag ik mezelf ontslaan van mijn studieverplichtingen!

Een jaar geleden kreeg ik de vraag of ik per direct de werkzaamheden van Huib kon overnemen. Het ging heel erg slecht met hem en hij moest vanwege zijn gezondheid de keuze maken om zijn werkzaamheden bij de partij neer te leggen. Iets dat hij, als één van de initiatiefnemers van deze partij, ontzettend moeilijk vond. Ook voor het team, dat na een jaar samen te zijn en in korte tijd een partij op had gezet, was het niet makkelijk dat er een teamlid wegviel. Huib heeft veel voor de partij betekent en we zagen hem liever niet vertrekken, maar begrepen ook dat dit geen wenselijke situatie meer voor hem was. Dat vroeg dus wat herschikking. Voor mij betekende dit dat, wilde ik de continuïteit van de partij veilig stellen, ik de keuze moest maken om mijn studie later af te ronden. Het was dus of afstuderen (het wegvallen van Huib viel precies in mijn tentamenperiode) of de groep van dienst zijn en de overdracht en het wegvallen van Huib zo goed mogelijk laten verlopen. Dit opdat we door konden gaan met doen waar we goed in zijn: Ons inzetten voor de stad. Die keuze was voor mij snel gemaakt. Helaas betekende dit wel voor mij dat mijn studie op een lager pitje kwam te staan, ik op dat moment mijn tentamens niet heb kunnen maken en dat ik dus een jaar later wel de vakken open had staan die door de overname van de partijzetel niet afgerond hadden kunnen worden. En dat was dus nu en vroeg even om een behoorlijke focus.

Na twee maanden flink gebikkeld te hebben is er vandaag een einde gekomen aan het tentamencircus. Vanmorgen heb ik mijn laatste tentamen gemaakt. Misschien voor altijd, misschien voor nu. Dat is pas bekend zodra de tentamenuitslagen bekend zijn. Ik hoop met smacht dat het me is gelukt. Na een jaar bezig te zijn geweest met hoe werkt politiek, hoe bereid ik me voor op een debat, hoe ga ik om met het avondritme etc. was het best pittig om weer in de boeken te zitten, in het studieritme te komen en me niet gek te laten maken door de tentamens. De kunst is om ook laatste openstaande vakken te behandelen als een enkel vak. Gewoon een vak. Net als al die andere 30 zeg maar. Dat idee. Nou, dat ging me dus niet zo goed af. Ik was behoorlijk zenuwachtig en het feit dat ik meer in een werkritme zat dan in een studieritme werkte niet bepaald mee. Maar het is me gelukt, althans dat denk ik. We gaan het zien. Heb het sowieso overleefd en ben klaar voor een nieuw jaar. Het gaat een intrigerend jaar worden denk ik. De politieke cyclus raakt bijna de helft aan en de pittigheid van debat zal gaandeweg het jaar vast en zeker toenemen. Geen makkelijk jaar dus. Maar ook dit jaar zal ik weer met volledige betrokkenheid en inzet mijn best gaan doen. En hopelijk zonder het blok aan mijn been van mijn studie die toch eigenlijk ook nog ergens tussendoor afgerond zou moeten worden. Het zou me enorm veel rust geven en geeft me de mogelijkheid om wat meer baas te worden over mijn eigen agenda en daarmee meer voor de stad te kunnen gaan doen. Ik heb er zin in, ik hoop u ook!

Op een mooi jaar, en – hoewel wat laat – nog al het beste voor 2012.

Rebecca

De oogst van vandaag!

december 9th, 2011

Heerlijke dag gehad! Na drie weken in mijn studiegrot te hebben gezeten, en gisteren mijn laatste tentamen te hebben afgerond voor deze periode, mocht ik vandaag weer even heerlijk op avontuur! Het was zo’n dag waarop ik op mijn best ben. Lekker toeren door Tilburg, praatjes maken met mensen, zonder op de klok te hoeven kijken :) Heerlijk! It made my day.

Mijn dag begon bij www.mugsandmuffins.nl waar ik verblijd werd met het goede nieuws dat het internet eindelijk gemaakt is en Saskia en Martijn me vol trots en opluchting deelgenoot maakte van het nieuws dat Mugs weer wi-fi bevlekt is en we dus weer kunnen genieten van heerlijke koffie terwijl de laptop harde toeren maakt om de werkzaamheden bij te houden. Heel goed! Dat heeft Tilburg namelijk hard nodig, zaakjes met goed werkende wi-fi en goede koffie waar je in een lekkere atmosfeer kan werken, meeten of studeren. Maakt de stad aantrekkelijker voor jong en hip Tilburg en dat is hard nodig! Dat was ook een beetje het thema van de dag denk ik, maar daarover later meer. Ik kwam namelijk niet om even koffie te doen (heb me overigens aan de chocomel begeven dus heb niet eens koffie op, maar die coco is dan ook verrukkelijk lekker), maar ik was daar om een studente te helpen met haar opleiding Bestuurskunde door in een interview te vertellen over het raadswerk, waarom ik ooit ben begonnen, wat er bij komt kijken etc. Was erg leuk. Altijd fijn om iemand te helpen en hopelijk daarmee te laten zien dat politiek ook leuk kan zijn.

Mijn doorreis vervolgde zich naar het Westen, waar ik wat sociale vitamientjes mocht opdoen in het Tuinhuis. Voor wie het niet kent of nooit geweest is: Doen! Heerlijke tent, leuke atmosfeer waar jong en oud zijn of haar buikje smakelijk gevuld doet raken. http://www.tuinhuisculinair.nl/

Na een paar weken in de isolatie te hebben gezeten (met resultaat overigens :) ) was een kop koffie met een vriendin geen onaangename bezigheid. Zeker niet als die vriendin op Curaçao woont en in het korte weekje dat ze Nederland bezoekt even heerlijk wat tijd voor je maakt. Fijn om even gezamenlijk terug te blikken op de tentamens, de begroting, het trouwen, business op Curaçao, het leven etc. Mocht je ooit op Curaçao zijn: http://www.cabanabeachcuracao.com/ Doen, erg leuk.

Daarna volgde vooral een heerlijk fietstochtje en een rondje nieuwe ondernemers. En daar komt het allerleukste gedeelte van de dag en het thema waar ik zojuist naar refereerde: De stad aantrekkelijker maken voor jong en hip Tilburg. Twee zaakjes zou ik in dat kader uit willen lichten waarvan ik hoop dat je die ook echt gaat bezoeken, want het zijn top zaken en top mensen die achter de winkel ‘staan’. Om te beginnen ‘Taart uit Tilburg’ een zaakje dat sinds een maand of zes in de Goirkestraat zit. Een jonge meid die met haar moeder een onwijs gave taarten winkel heeft met allerlei tierelantijntjes en welke taart dan ook kan maken:  http://taartuittilburg.webs.com/

Ze heeft een prachtige verjaardagstaart voor me gemaakt  (yep, de chick wordt 26 dit   weekend :) ) en we hebben even heerlijk zitten praten over hoe het is om als jonge     ondernemer te starten in deze stad met een product dat toch een bepaald publiek trekt. Heel leuk om de energie en de passie van zo’n jonge meid te zien en met hoeveel  hart ze vertelde over de stad en het werk. Dat moeten we echt hebben, want dat soort mensen bouwen mee aan onze stad, aan het behouden van jongeren in onze stad en leveren een goede bijdrage aan ons vestigingsklimaat. Iets dat ik heel belangrijk vind gezien de werkgelegenheid die ik graag voor de stad zou willen aantrekken om voor iedereen een kans te kunnen bieden op de arbeidsmarkt. Daarnaast maakt het me altijd onwijs trots als een inwoner van de stad zo zelfredzaam en zo vol passie en energie een risico durft te nemen om een eigen onderneming te starten en daar dan ook nog eens deze stad voor kiest. Het enige dat ik dan wil doen is ze helpen, verbinden en een hart onder de riem steken om vooral door te gaan en niet te snel op te geven daar Tilburg best wel een stad is waar dingen zijn tijd nodig hebben. Het duurt even voordat een nieuwe zaak hier gevestigd raakt en de kans krijgt van ons nuchter Tilburg waar we vooral veel voor weinig willen en weinig poespas. Het is leuk om te zien dat die cultuur langzaam veranderd en daar leveren dit soort jonge mensen een grote bijdrage aan. Ik heb haar dan ook meteen geadviseerd om een andere jonge meid te benaderen die zich onlangs gevestigd heeft, namelijk Ester Engelhart van Room 66: http://www.room66.nl/

Same story, same background en zelfde energie en wens om iets van de stad te willen maken en weer terug te gaan naar het informele gemoedelijke kleine Tilburg (qua service en beleving), waar we bij ketens vaak niet de ruimte voor vinden. Heel leuk dus en iets dat ik graag stimuleer. Hopelijk kunnen ze aan elkaar wat steun bieden en herkenning vinden als het gaat om ondernemerschap en wat er allemaal bij komt kijken. Want makkelijk is het niet. Zeker niet als je jong bent en je vrienden vaak niet zo goed snappen waarom je eigen winkel niet gewoon een dagje dicht kan of je na een dag staan ook heel erg moe kan zijn. Vooral met de feestdagen is het voor kleine ondernemers gewoon echt heel erg zwaar. Goed dus als zij elkaar een beetje weten te vinden en als ik daar een factor in kan en mag spelen dan doe ik dat graag :)

Zo ook bij http://mazzottaslekkernijen.nl/ Een nieuwe delicatessenzaak aan de Schouwburgring die echt niet vergeten mag worden. Man, wat een producten! Mijn meiden mogen dan ook blij zijn met mijn ondernemersrondje van vandaag, want de verjaardagsborrel van morgen brengt een hoop lekkernijen ;) Met de eigenaresse heb ik lang gesproken over het ‘branden’ van je winkel en hoe je jezelf het beste neer kan zetten in deze stad. Voor iemand die niet uit de stad komt zijn er soms kleine dingen die wel handig zijn om te weten en ik vind het onwijs leuk om mee te denken en een ondernemer wat wegwijs te maken in deze bijzondere Brabantse stad. De winkel zit er pas sinds vijf weken en ik hoop dat het een daverend succes gaat worden. Ook ben ik vandaag eindelijk maar eens een kijkje gaan nemen bij Eko Plaza. http://www.ekoplaza.nl/home/ Dat was een nieuwe beleving voor me. Het ruikt er wel ontzettend verantwoord; echt zo’n natuurvoedingswinkel luchtje (sorry, can’t help it) en daar moet je echt even doorheen, maar wat een producten! Mooi fruit, groente, verse quiches etc. Het kost wel wat, maar de smaak is er wel naar. En je helpt een beetje het milieu. Ook leuk. Goed, tot zover de oogst van vandaag. Ik ga er zelf alvast even heerlijk van genieten en hoop dat mijn gasten dit weekend dat net zo zullen doen. Na drie weken flink aan de studie te hebben gezeten, verheug ik me enorm op wat sociale bezigheden en een ontspannen samenzijn met vrienden en familie, maar ook om maandag weer lekker aan de slag te gaan voor de raad. Er wacht een laatste belangrijke raadsvergadering de 19de en die vraagt nog behoorlijk wat voorbereiding, dus we mogen weer aan de slag. Maandag zie ik jullie dan ook weer terug op mijn twitters en in de politiek en zal ik mij weer hard maken voor een beter Tilburg. Ik heb er zin in!

Maar voor nu: Fijn weekend!

Rebecca

What’s going on?

november 18th, 2011

Hello peeps,

For once maar weer eens een update blog met ‘waar is da vrouwke nou allemaal mee bezig’. Het zijn drukke tijden geweest! Die begroting was killing, nog nooit heb ik zoveel arbo onverantwoorde uren in een slechte stoel gezeten en zoveel gebrabbel aangehoord en ‘uitgeslagen’ ;) Wel veel resultaten geboekt. (zie ook mijn column op Tilburg Dichtbij over de eerste dag van de algemene beschouwingen: http://tilburg.dichtbij.nl/tilburgers/%E2%80%98doe-nou-%E2%80%98s-sociaal-man%E2%80%99 ) Er kan natuurlijk een hoop beter, maar na 9 maanden en 11 dagen raadslid te zijn, gaat het niet verkeerd! Langzaam begin ik dat politieke spel wat meer door te krijgen en krijg ik het steeds beter voor elkaar om de lange vergaderingen scherp te blijven. Ook mocht ik weer eens opdraven voor wat acteerwerk en was ik dus te zien bij Brabant10 op 19 oktober en 3 november. Zie hieronder mijn bijdrage van 3 november over de begroting …

-

-

en de Elevator Pitch van 19 oktober met ‘Wat gaat de Partij Voor Tilburg de komende tijd voor u doen?’

-

-

Al met al, best leuke werkzaamheden dus weer! En leerzaam! In negen verdiepingen vertellen wat je gaat doen de komende maanden (dat lijkt lang, maar is echt heeeeel kort), in het zwembad opnamen maken en later tot mijn schrik moeten horen dat er een uur na je opnamen een zwembad verder een enorm treurig ongeval heeft plaatsgevonden met een luidspreker die naar beneden is gekomen, terwijl jij net hebt gesproken over het niet bezuinigingen op onderhoud bij sportaccommodaties… :( Tja, dat was even een hele pijnlijke combi (waarbij ik niet wil stellen dat het naar beneden komen van de geluidsbox te maken heeft gehad met een bezuiniging op onderhoud, want dat is zeer zeker niet het geval geweest, het schetst alleen de ‘awkwardness’ van dat moment en hoe je daar dan als raadslid mee om moet gaan). Enorm tragisch ongeval, waar ik graag nogmaals mijn condoleances voor uitspreek. Net als de Tilburgse studente die deze week omkwam ter hoogte van de kruising Bisschop Zwijsenstraat, Stadhuisplein. Onwijs schrikken en iets waarvan je hoopt dat het jezelf nooit overkomt. Ook hen wens ik onwijs veel sterkte met het verwerken van dit verschrikkelijke verlies. (mochten er mensen zijn die graag hun condoleances uitspreken naar de nabestaanden dat kan via het online condoleance register).

Er is dus weer veel gebeurd, waarbij ook te zien is dat ongelukken echt in een klein hoekje zitten. Best eng eigenlijk. Ik denk daar dan ook iets teveel over na (niet doen! voor je het weet durf je niet meer naar buiten). Maar zoiets raakt me echt. En nu nog meer nu ik in de raad zit. Hoewel ik beide families niet persoonlijk ken, voel ik me als raadslid dan toch betrokken. Heel gek. Het is toch ‘jouw’ stad en ‘jouw’ mensen waar iets mee gebeurd. Ook laat het me zien hoe ver onze verantwoordelijkheden reiken, je verzorgt toch de veiligheid en leefbaarheid voor je stad en dat wordt met die bezuinigingen steeds meer zichtbaar. Dat is ook best moeilijk, want het zijn geen beslissingen die je ‘even’ maakt. De rekening gepresenteerd krijgen en daar de best passende oplossing voor vinden vraagt behoorlijk wat leiderschap en durf. Nu maar hopen dat alle burgers ook zullen zien dat het soms nodig is om pijnlijke beslissingen te nemen in het belang van de stad op lange termijn en dus ook in het belang van alle inwoners. Maar ga er maar eens aanstaan om uit te leggen dat mensen het met nog minder moeten doen…. Wat ik zeg: Leerzaam dus :)

Het laatste nieuws dat ik u nog wil melden is gelukkig minder heftig, maar betreft toch ook een verlies voor deze stad: Het vertrek van Sandra Franken, die helaas heeft besloten haar betrokkenheid elders te willen uiten. Joris Bengevoord (27) gaat haar zetel innemen. Franken, die zich eerder splitste van GroenLinks, geeft daarmee dus haar zetel terug. Persoonlijk vind ik het erg jammer dat Sandra is vertrokken, ik had graag nog wat langer met deze pragmatische hands on politica gewerkt.  Tegelijkertijd ben ik ook blij met de verjonging door de komst van een leeftijdgenoot. Het zal namelijk geen verassing zijn dat ik, de schrijfster van een scriptie over hoe je jongeren meer bij lokale politiek kunt betrekken, zal zeggen: Hoe meer verjonging hoe beter. Ik kijk dan ook uit naar deze samenwerking.

Het nadeel van ‘jonge’ raadsleden (ja, hier komt een bruggetje aan) is alleen wel dat ze af en toe even wat minder kunnen ‘politieken’ omdat ze tentamens hebben en zo (maar daar staat weer tegenover dat we geen situaties hebben met zieke kindjes waar we voor thuis moeten blijven). U ziet, daar komt het bruggetje: De komende weken roept de studie weer. Ik heb nog twee maanden om mijn diploma veilig te stellen zodat ik eventueel aan een master kan beginnen in februari, of in ieder geval een streep kan zetten onder mijn opleiding Bestuurskunde en er weer wat ruimte ontstaat voor nieuwe dingen. Hoe en wat, heb ik nog geen idee van, eerst maar eens die tentamens halen, want een titel heeft deze dame wel verdiend na al die jaren! Hoort u dus wat minder van me, dan ben ik mijn laatste vakken er aan het uitpersen. Voor nu wens ik iedereen dus alvast een fijn weekend, ik hoop dat je leuke dingen gaat doen! Zelf mag ik wat vrienden en familie gaan verblijden met een kijkje in het prachtige trouwalbum dat inmiddels op de deurmat is gevallen en ga ik zondag zoals het een ‘echte bouwvakkersdochter’ betaamt naar de opera ;) Even relaxen na al die drukte en weer opladen voor een nieuwe ronde. Die tentamens dus. Maar nu eerst nog even aan de slag met de voorbereiding voor de raadscommissie van aanstaande maandag. First things first! Fijn weekend dus en tot een volgende update!

The Newlyweds – Daar zijn ze dan ;)

augustus 11th, 2011

Speciaal voor de kijkers thuis:
(klik op de foto voor een grotere weergave)

Met een special thanks to:

- Mario Eleveld (fotograaf) www.meleveld.com
- Eveline en Stephan van Duinlust www.duinlust.com
- Nardi en Rose van Pierôt www.pierot.nl
- Sanne van Amiga Pronovias www.bruidsmodewinkel.nl
- Anouk van BLOOM! Flowers & More www.bloomflowers.nl

En alle anderen die ons hebben geholpen om als dit mooie plaatje ons huwelijk in te mogen gaan!

Het was een top dag en we hopen op een net zo bijzondere honeymoon! Dank aan alle gasten en onze lieve familie en vrienden die deze dag extra bijzonder hebben gemaakt.

Liefs, Rebecca.

Turning the page

juli 15th, 2011

Hi Guys! It has been quite a long time ago! Dus het werd weer eens tijd voor een update :) Genoeg gebeurd namelijk! Met de raad hebben we een hele leuke laatste week gehad. Niet alleen werden we verrast door een heuse flashmob van jongerenwerk de Twern die hun nieuwe naam aan kwamen kondigen: R-Newt. Zie ook http://www.r-newt.nl/ en het volgende filmpje waarin je mij druk zit filmen met mijn telefoon ;) (press play, kijk links in beeld; this guy is @petervangool by the way :) )

-

Op mijn YouTube kanaal is dat filmpje ook ge-upload mocht je daarin geïnteresseerd zijn :) http://www.youtube.com/PolRebecca

-

Maar was er ook een zeer interessante expertmeeting over Veiligheid en heeft de raad gediscussieerd over de wietpas tijdens een heuse wietconferentie:

http://www.brabantsdagblad.nl/regios/9055278/Tilburgse-raad-tegen-invoering-wietpas.ece

(het lukt me helaas niet om de foto’s toe te voegen; sorry!)

-

Verder was ik te gast bij Brabant Vandaag waarin ik mocht spreken over de noodzaak van een dynamisch Tilburg voor onze werkgelegenheid. Dat was erg leuk, maar ook spannend, daar het mijn tweede televisie optreden was :) Voor wie de eerste van 5 april 2011 gemist heeft die kan klikken op http://youtu.be/2G0lD4Gkris

-

Op 6 juli mocht ik dus aan tafel met Jeff Wolters (op Twitter @JeffWolters) en was ik te gast tussen de heren Klaas Dijkhoff (tweede kamerlid voor de VVD; zie ook @Dijkhoff), Jan Hoppen en NAC directeur Ed Busselaar.

Beginnend bij mijn stukje:

-

Maar dat was het niet alleen! Ik heb me de afgelopen weken in de rondte gewerkt om iets van mijn aanstaande bruiloft te maken en mijn huis is flink onder handen genomen om ook mijn basis klaar te maken voor deze nieuwe en spannende fase ;) Er moet zeker nog een en ander gebeuren, maar vanaf morgen is het vooral genieten geblazen! Genieten van mijn ‘bride to be party’, de laatste aanpassingen aan mijn prachtige jurk, het heeeeeel hard nadenken over de aan te nemen naam en onze huwelijkse voorwaarden (yep, zo zakelijk zijn we dan weer wel) en wat er in de ringetjes gaat worden gezet (niet veel, want met maat 16 blijft er weinig graveer ruimte over :-P ) Hoe dan ook, het worden heerlijke weken, waar ik me helemaal in ga onderdompelen en jullie vrij weinig van me gaan horen ;) Ik trouw maar één keer, dus ik ga er optimaal van genieten :) Met een beetje geluk volgt er voor de kijkers thuis nog een update na 6 augustus (foto! foto!) en anders horen jullie weer van mij nadat ik terug ben van mijn honeymoon ;)

Ik wens jullie een hele fijne vakantie en zie/ spreek/ krabbel/ tweet/ wat dan ook jullie weer na 5 september!

Liefs,
Rebecca

Mijn blog en ik

mei 25th, 2011

Ja, het is waar. Ik moet het eerlijk bekennen: Mijn relatie met mijn blog vertoont de laatste tijd wat scheurtjes. Nou, ja scheurtjes; hele gaten zijn ontstaan! Ondertussen ga ik vreemd door excessief gebruik van Twitter, maar verder dan 140 tekens kom ik niet. Het is zover, de blogsleur is ingetreden. Waar je me eerst ontspanning gaf, ben je nu een obstakel. Waar je eerst energie opleverde, zeul ik je nu telkens van week naar week om vervolgens terug te kijken in mijn agenda en weer niets te hebben geschreven. Het is niet anders, de dip zit in de relatie ;) Niks aan te doen. Of toch wel? Is het een kwestie van je erover heen zetten? Is het geforceerd op zoek gaan naar inspiratie? Of trouw stukjes produceren over mijn bezigheden van de week? Feitelijk doe ik dat al via Twitter en om nu een samenvatting van mijn tweets te gaan bloggen, tja dat vind ik ook weer zoiets. Een paar keer schreef ik wat en toen dacht ik ‘nah, laat dat lekker zitten joh’ en dat is jammer, want nu blijft het hier angstvallig stil. Ik ben dus aan bedenken dat ik maar heel onspontaan de seks moet gaan inplannen of het de vrije loop moet laten ;) Mijn blogrelatie duurt nu alweer bijna twee jaar, dus zo gek is het niet: De eerste liefde is voorbij! Kortom: Er is werk aan de winkel!

Maar de vraag is, waar te beginnen? Ik werk me in de rondte de afgelopen maanden en weet gewoon niet waar ik over moet schrijven. Of correctie: Wil schrijven. Ja, het liefst zou ik heel mijn blog over mijn bruiloft gaan lopen uitwijden :-P Maar of ik daar nou de lezers blij mee maak :-P Overigens gaat het wel erg lekker :) Ik mag over twee weken mijn jurk op maat laten maken en inmiddels is de ondertrouw ook zo goed als gerealiseerd. Vrijdag moeten we alle stukken van Tilburg, naar Amsterdam, naar Bloemendaal brengen. (Ja, ja, de arbeidersdochter trouwt in de gemeente Bloemendaal. Het moet niet gekker worden ;) ) Heb er echt onwijs zin in. Langzaam begint mijn linker ringvinger zich ook achtergesteld te voelen op de rechter ringvinger, dus laat die trouwring maar komen! Rolf heeft inmiddels zijn trouwpak (bij Jimmy’s gehaald; erg cool!) de daggasten hebben de uitnodigingen reeds in bezit en de handgeschreven notitie deed het erg goed (jawel Generatie Einstein waardeert oldschool zeker!) en de muziek is ook bijna gekozen. Als dit achter de rug is dan heb ik een nieuwe add voor op mijn cv: Eventplanner. Want wat een werk! Komende maand tijd voor de inentingen (jawel, de huwelijksreis is ook geboekt! Joehoe :) ) en mijn hoofd buigen over de huwelijkse voorwaarden. Dus mochten er gescheiden lezers zijn onder ons met tips? Graag! Anyways, er is een hoop gebeurd de afgelopen tijd. Good things and bad things, but that’s life. Politiek gezien gaan we gestaag vooruit en begin ik de boel langzaam steeds meer onder de knie te krijgen. Ik kijk dus enorm uit naar het najaar waarin ik genoeg ingewerkt ben geraakt om wat meer spijkers met koppen te kunnen slaan. Maar voor nu: Twee maanden doorknallen en hopelijk een paar blogjes meepakken, maar anders moeten jullie het maar even met Twitter doen ;) Tot snel! 

‘In de jonge democratie is de desillusie over de ruziënde politieke klasse groot.’

maart 29th, 2011

In NRC next van dinsdag 29 maart 2011 staat een mooi stuk over hoe de generatie 20-ers daar onlangs een onwijs grote demonstratie heeft opgezet via Facebook. Ongeveer 100.000 mensen gingen daar zaterdag 12 maart 2011 de straat op. Het meest verassende: Zowel jong en oud deed mee! Doel van de demonstratie: Aandacht vragen voor het arbeidsmarktbeleid in Portugal. Een beleid dat zich uit in een te groot aanbod tijdelijke banen en het opdoen van arbeidservaringen via niet betaalde stages. Een precaire situatie volgens de vier initiatiefnemers waar de nodige aandacht voor moet worden gevraagd. (Bron: Waal, M. de, ‘Het protest van de wegwerpgeneratie, Massale betoging tegen crisis in Portugal.’, NRC Next, 29 maart 2011).

Lastig aan het werk

Waar hebben de initiatiefnemers het dan precies over? De Portugese beroepsbevolking bestaat blijkbaar voor een steeds groter deel uit mensen die geen vast dienstverband hebben. Zij zijn makkelijk te ontslaan en hebben weinig aanspraken op een sociaal vangnet. Hiertegenover staat een deel dat juist overbeschermd is. Werkgevers kunnen alleen tegen hoge kosten van hen afkomen en ervaren daarbij veel juridische problemen. Met als gevolg dat jongeren momenteel lastig aan het werk komen of zich alleen op tijdelijke functies kunnen storten.

Niet heel veel anders dan de situatie in Nederland lijkt te zijn of de trend aan het worden is in de lage landen. Ook hier zie ik deze problematiek met regelmaat voorbij komen. Jonge afgestudeerde vrienden die niet aan een baan komen en oudere werknemers die niet mee kunnen of willen groeien, maar juridisch gezien niet makkelijk losgelaten kunnen worden wat vernieuwing in de weg doet staan. Volgens Portugese economen is bovengenoemde tweespalt een van de belangrijkste oorzaken van de economische problemen in het land. Volgens econoom Màrio Centeno (zelfde artikel) zou de oplossing zitten in het flexibiliseren: “Op die manier kunnen vaste medewerkers makkelijker worden ontslagen wat uiteindelijk zou leiden tot meer groei, hogere productiviteit en investeringen in gezondere sectoren van de economie.” .

Jongeren & Politiek

Waarom vond ik dit artikel zo interessant? Om meerdere redenen. Niet alleen greep de quote “Dat een online protestgroep zo snel zo veel los kan maken, toont dat veel Portugezen niet langer naar traditionele actoren als partijen en vakbonden kijken. In de jonge democratie is de desillusie over de ruziënde politieke klasse groot. De opkomst bij de verkiezingen daalt al jaren.” mijn aandacht, ook vond ik dit stuk interessant doordat het de werkgelegenheid betrof, jongeren daar massaal de straat op zijn gegaan en ze zich online verenigt hebben. Dat is de tijd van nu. Niet voor niets schreef ik mijn scriptie over jongeren en politiek en waarom het verkrijgen van nieuwe aanwas in deze tijden lastig ligt wanneer je participanten zoekt voor een systeem dat traditioneel hiërarchisch van aard is. Daar is de jeugd van nu niet meer geïnteresseerd in te krijgen, daar zij in een wereld leven die zich kenmerkt door snelheid, gelijkwaardigheid en authenticiteit. In een groep je plek vinden binnen een traditioneel hiërarchisch dominant systeem is niet het eerste waar de jongeren van nu voor uit hun bed komen. Maar dat betekent niet dat ze niet van zich laten horen. Vaak kiezen ze er voor om dit op een onconventionele manier te laten doen. Zoals hier in Portugal het geval is geweest. Daarin zie je ook meteen de kracht van internet. Maatschappelijke betrokkenheid die wordt geuit buiten de institutionele kaders en vereniging van gelijkgestemden die verplaatst is naar het digitale platform dat een ontzettende mobiliserende werking kent en met een snelheid waar je u tegen zegt.

Consequenties voor het politieke systeem

Hoe houd je jezelf als politiek systeem dan overeind? Hoe ga je als politiek om met dit nieuwe digitale tijdperk met de verplaatsing naar e-participatie? Dat is lastig. Deze economische tijden waar tweeverdiener gezinnen eerder een standaard dan een uitzondering is, creëert een gesloten kolf waarbij de scope alleen op het gezin, de directe omgeving en het internet ligt. Om input te krijgen, moet je dus die werelden binnendringen en ad-hoc werkzaamheden aanbieden. Je ziet het vandaag ook in de gemeente Dongen: De SP is gedoemd te stoppen omdat er geen nieuwe aanwas is. Alle raadsleden, van welke partij dan ook, komen tijd tekort en een enkeling is zo gek om te starten als raadslid. Politiek actief zijn, vraagt erg veel van je. Qua tijd, privacy etc. Eenmaal gestart word je bedolven met werk en is de heersende gedachten ‘waar ben ik aan begonnen?’. De een trekt dat wel, de ander niet. Een collega raadslid komt net binnen en gaat zo naar een borrel ter ere van een raadslid dat al 25 jaar zitting heeft in een andere gemeente. Die tijden zijn met deze generatie echt voorbij. Evenals de dienstverbanden die eeuwig duren. Het komt de creativiteit niet ten goede. Met de gemeentelijke reorganisatie hier zie ik het ook. Dan wil je als organisatie verder, je wilt een nieuwe cultuur en structuur neerzetten, maar je moet het met oude appels doen. Nu is niet iedere oude appel vies, maar de balans tussen een zoet en een zuur appeltje is wel erg van belang. Nu laat ik het verder aan de lezer om te bepalen welke generatie de zoete appeltjes zijn, want het zijn niet mijn woorden dat de zure appeltjes per se de ouderen zouden zijn. Ik zie velen die tot de protest- of verloren generatie behoren die de pragmatische generatie nog veel zouden kunnen leren*. Dat heeft met één karaktereigenschap te maken: Flexibiliteit. Het durven, willen en kunnen meebewegen met wijzigende omstandigheden. Dat heeft niks met leeftijd te maken, maar alles met karakter en opvoedomstandigheden. De huidige generatie heeft alleen het geluk (of ongeluk) daar net een beetje meer van te hebben meegekregen door de economische tijden en internetsamenleving waar zij mee zijn opgegroeid. Helaas is politiek vaak star en stug en dat bijt met de tijd waarin we nu leven. Ook ik worstel er zelf mee. Heb ik een fractie van 10 mensen die van alles willen doen, zijn er regels en procedures die het haast onmogelijk maken. Nee, je mag maar maximaal twee commissieleden. Nee, een bestuurslid mag die informatie niet inzien, daar moet je raad- of commissielid voor zijn. Met als gevolg dat ik het meeste werk over drie man moet verdelen. Dat is gewoon zonde en zou anders moeten kunnen. (Ja, dan moet ik maar meer zetels halen is het advies, tja daar kan ik nu weinig mee; dus stem over drie jaar allemaal massaal op de Partij Voor Tilburg, dan kan ik nog meer werk verrichten! J). Gelukkig heb ik nu een soort van oplossing gevonden door wat meer werk weg te zetten bij stagiaires die vanuit de opleiding Bestuurskunde ons zijn komen ondersteunen, maar ook daarin bleek ik de eerste te zijn die deze verbinding lokaal heeft gelegd. Dat is toch ongelooflijk! Je hebt studenten die iets willen, kennis in huis hebben, tijd krijgen vanuit de opleiding etc. En jij hebt werk en andere kennis die je met hen kunt uitwisselen, dan is 1 + 1 toch 2 zou je denken, maar nee.

Flexibele politieke koers

Begrijp me niet verkeerd, regels zijn goed en ook procedures geven richting en richting bepaalt de koers en zonder dat geen vooruitgang. Rondjes varen brengt je niet verder. Maar een koers uitzetten die volledig vaststaat is nooit goed, zeker niet als de weersomstandigheden blijvend veranderen. In een boek over vechtkunst las ik ooit hoe belangrijk het is in gevecht om mee te kunnen bewegen. Met vier voeten op de grond staan, diepe wortels kennen, maar wel meewaaien als een boom met de wind. Anders knak je. Misschien wordt het dus eens tijd dat het politieke systeem zichzelf eens kritisch gaat bekijken om die democratie eens wat meer beweging te geven. Want zoals de jongeren in Portugal terecht stellen in NRC Next: “In de jonge democratie is de desillusie over de ruziënde politieke klasse groot”. En zolang politiek er één blijft van tegenstellingen, zal dit spel zichzelf langzaam doen uitsterven. Nieuwe aanwas vinden, begint dus echt bij jezelf. 

*Zie voor een uiteenzetting van deze generatiebenamingen pagina 8 van het document http://rebeccapol.nl/wp-content/uploads/Verkorte-versie-Bachelorscriptie-Rebecca-Pol1.pdf

Je eigen koers varen

maart 16th, 2011

‘Om te kunnen groeien als leider, moet je eerst groeien als persoon.’, was mijn stelling net in een heel fijn gesprek met een collega politicus. We spraken over het losmaken van je wortels, het vinden van je eigen weg, het omgaan met afwijzingen, de offers die je moet brengen om verder te kunnen, hoe je dat kunt loslaten en het beste kunt waken voor het verzanden in het gevoel van mensen in de steek te hebben gelaten. Als je op doorreis bent, laat je altijd mooie plekken achter. Plekken waarvan je roept dat je er zeker nog een keer naartoe wilt, waarvan je zeker weet dat je er deze keer toch écht nog een keer naartoe gaat en het niet zomaar roept, maar waarvan je later toch tot de ontdekking moet komen dat het er niet meer in zit of er niet meer van komt. De mensen die je op die plek hebt gezien, de gesprekken die je er hebt gehad, het komt niet meer terug. En als het terugkomt is het altijd anders dan het toen was. Waarom? Omdat jij niet meer dezelfde bent, omdat je door die ervaring bent gegroeid én omdat de omstandigheden anders zijn omdat dit voor die ander net zo geldt. Maar is dat erg?

Het antwoord daarop is nee. En het heeft me een tijdje gekost om dat zelf ook echt te gaan voelen. Verder gaan is niet erg. Het is niet slecht en betekent niet dat je wat je achter laat niet koestert, of niet hebt gewaardeerd. Het betekent puur en alleen dat je poogt je eigen koers te varen en de ervaringen daarin meeneemt en zodanig koestert door er verder op door te bouwen. De fundering voor je resultaat wordt gelegd in je eerdere ervaringen, het verder gaan kan niet zonder fundering, maar niet verder gaan levert dus ook geen resultaat. Maar waarom durven we dan niet altijd verder te gaan? Waarom durven we dingen niet achter ons te laten? Omdat we bang zijn. We zijn bang voor het onbekende en voor het gevoel steeds dichterbij te komen bij dat stukje wat altijd zo ver weg leek. Want wat als straks blijkt dat we echt succesvol zijn? Of wat als je tot de conclusie moet komen dat dat wat je altijd hebt gewild en vele offers voor hebt gebracht toch niet de ideale bestemming blijkt te zijn? Nou, dan vergaat natuurlijk meteen de wereld, vind iedereen je een sukkel, word je acuut ongelukkig en staat alles stil. Klinkt weinig reëel toch? De kans is groter dat je precies datgene krijgt waar je intuïtie je op af heeft gekoerst. Dat je precies dat krijgt wat jij nodig hebt, wat jij wilt en die lange weg voor hebt afgelegd. De kans is vele mate groter, dat je precies jouw bestemming bereikt omdat je jouw eigen koers hebt gevaren. En dat is eng. Doodeng. Mensen zijn geneigd te willen weten waar we naartoe gaan, wat we mee moeten nemen, of mensen echt niet boos worden als we verder gaan en of ‘de maatschappij’ ons wel in deze weg accepteert. Het aloude principe van controle willen houden en niemand pijn te doen. Steeds meer heb ik mogen leren dat hoe meer ik naar buiten gericht ben om iedereen tevreden te houden, des te meer ik mezelf tekort doe. En de paradox is, dat sinds ik steeds meer mijn eigen koers ben gaan varen, dat ik niet alleen mezelf tevreden houd, maar opvallend ook veel anderen positief heb kunnen houden. De angst dat mensen me zouden afvallen, me zouden verstoten omdat ik gehoor geef aan alle aspecten die bij mij horen, is totaal ongegrond geweest. Ja, ik heb een hoop vragen gekregen. Ja, ik krijg verwijten naar mijn hoofd dat ik er echt niet goed over na heb gedacht omdat Hawaii toch echt wel leuker is dan Siberië. Ja, mensen vinden dat ik dingen doe die niet zo ‘horen’. Maar dat is in hun ogen zo, want laat ik nou net de vrieskou heerlijker vinden dan de voor anderen zo aangename tropische hitte. Al die weerstand heeft me alleen bevestigd in dat ik voor mezelf op de juiste weg zit.

Wat ik dus eigenlijk poog te zeggen is dat er geen beste weg bestaat voor iedereen. Er bestaat geen mooiste bestemming en er bestaat geen beste manier of iets als dingen ‘horen nou eenmaal zo’. Het enige dat bestaat is dat iedereen zijn eigen identiteit heeft en daarin ook een eigen koers heeft te varen. Want dan pas zijn we allen gelukkig en behouden we voldoende energie om de wereld een stukje mooier te maken. En als dat is wat je wilt, dan ben jezelf verplicht naar datgene te luisteren wat je hart ingeeft. Blijf dus vooral bij jezelf en laat kritiek en blauwdrukken langs je heen gaan. Er is geen beste manier en dat iets ‘al jaren zo gaat’ of dat ‘alle anderen het ook zo doen’ is geen reden om jezelf die weg aan te meten. Beweeg mee, maar blijf in balans op jouw pad en dan kom je het verst. Zonder blauwdrukken, zonder oordelen, zonder onzekerheid. Jij en jouw koers mogen er helemaal zijn! Pas als je dat inziet en je losmaakt van alle oordelen, kun je een leider zijn. Want een gegroeid persoon, durft zijn of haar eigen koers te varen en laat zich niet leiden door de buitenwereld, maar durft zelf een leider te zijn.

-

“Als je een plek voor jezelf wilt,
moet je anderen ook hun plek geven.”

(Confucius)

-