Lieve inwoners van de stad, lieve volgers, vrienden, familie en anderen,

Graag wil ik jullie via deze weg bedanken voor het afgelopen jaar. Een jaar waarin mijn leven in een enorme stroomversnelling is geraakt en ik tot mijn genoegen en verwondering uit diverse hoeken ontzettend veel support heb mogen ontvangen. Daar ben ik iedereen onwijs dankbaar voor. Zonder jullie had ik in 2011 niet zoveel geleerd, zoveel genoten en zoveel kunnen doen! Gewaardeerd dus!

Daarnaast wil ik jullie op deze kerstavond vooral een hele fijne, warme en liefdevolle kerst wensen en ook sterkte aan degene die deze dagen als wat meer donker ervaren. Ik hoop jullie allen weer in 2012 te mogen zien, horen, spreken of ergens in de digitale scene te mogen volgen. Op een mooi einde en een nog mooier begin!

Liefs, Rebecca Pol.

Videoboodschap – Fijne dagen!

Een klein maandje geleden had ik het genoegen geïnterviewd te mogen worden door @nilsrompen; Eén van onze aanstormende talenten van Fontys Hogeschool voor de Journalistiek. Voor een tijdschriftencatalogus opdracht nam hij het ‘Volkskrant’ interview bij me af. Dat was zo leuk, dat het wel een post op rebeccapol.nl waard was

Rebecca Pol (25) is de jongste fractievoorzitter van Tilburg. En dat terwijl ze dacht nooit de politiek in te gaan. “Mijn droom was om een eigen adviesbureau te beginnen, maar ik zag de onvrede tussen de mensen.”

1.      Hoe gaat het met je?

“Goed. Ik ben net getrouwd met mijn man Rolf (Slotboom, bekend pokerspeler red.). Morgen op de kop af twee maanden. Hij woont in Amsterdam en ik woon in Tilburg, dat is wel even wennen, maar daar hebben we bewust voor gekozen. Op politiek gebied ben ik volle bak aan het werk. Ik werk graag door en vind leuk om goede dingen op te pakken.”

2.      Wanneer ben je het gelukkigst?

“Als ik met vriendinnen lekker op de bank kan zitten met een glas wijn. Ik ben een sociaal dier en graag onder de mensen. Heerlijk om onderling verhalen uitwisselen en me daarnaast te concentreren op de stad.”

3.      Wanneer ben je het ongelukkigst?

“Als ik mijn familie en vrienden niet kan zien. Ik kan soms te veel opgaan in mijn werk, dan heb ik de neiging mezelf te vergeten. Vaak laat ik dan bijvoorbeeld ook ‘s avonds het sporten schieten, terwijl ik weet dat ik dat zo nodig heb. Presteren gaat niet zonder ontspanning, maar die balans wil ik niet altijd goed vinden. Dat vind ik dan jammer, ik vergeet soms adem te halen.”

4.      Wat is de beste beslissing in je leven geweest?

“Om een eigen partij (Partij voor Tilburg) op te zetten. Samen met een aantal anderen zo’n initiatief nemen is onwijs verfrissend. Een gevoel van thuis komen. Het is een heerlijke groep mensen met dezelfde politieke gedachtes als het gaat om de stijl van politiek en het afwijken van kleur en het ‘beter willen weten’ dan de rest. We moeten af van het te snel oordelen over mensen en met mensen het gesprek aangaan. Zo kom je tot oplossingen.”

5.      Wat is de grootste fout in die in je leven hebt gemaakt?

“Geen. Ik vind wel veel dingen jammer. Zoals dat ik gestopt ben met volleybal. Omdat ik heel loyaal ben en het moeilijk vind om dingen half te doen, werd het steeds moeilijker om op niveau te presteren en de sport te combineren met een uitdagende studie, werk etc. Ik wil alles voor mijn team kunnen geven en doordat ik besloot in de politiek verder te gaan, heb ik hierin keuzes moeten maken. Daarin merk ik wel dat ik mezelf in een andere levensfase lijk te bevinden. Ook heb ik soms best wel wat twijfels over hoe ik dingen aanpak. Mijn studie staat bijvoorbeeld niet op één. Ik vind Tilburg belangrijker dan de studie. Maar echt een fout? Ja, ik heb wel een keer een politieke blunder gemaakt. Ik had een motie ingediend die niet klopte. Het allerergste is dat ik hem heb geprobeerd te verdedigen. Normaal zoek in dingen altijd goed uit, maar deze keer was daarin iets mis gegaan. Toen ben ik wel met een rood hoofd weggelopen.”

6.      Van wie houd je het meest?

“Al mijn vrienden en familie. Ik kan niet één persoon uitlichten. Als ik er één uitlicht doe ik de anderen te kort. Mijn vader heeft wel een speciale plek. Hij is een voorbeeld voor mij. Hij heeft altijd hard gewerkt. Naast een heel gezin onderhouden buiten werktijden nog bijklussen zodat wij toch leuke kleren konden kopen en kunnen studeren. Ja, daar heb ik de meeste bewondering voor.”

7.      Wat is je grootste aanschaf?

“Bij grote aanschaffen denk ik aan huizen en auto’s, en die heb ik niet. Wel heb ik een leuk huur appartement hier in Tilburg waarvoor de inboedel wel een behoorlijke aanschaf was, maar als ik echt moet kiezen dan kies ik voor mijn studie. Daar heb ik veel geld in geïnvesteerd.”

8.      Wat is je grootste zonde?

“Haha. Ik ben eigenlijk heel braaf. Suf hè? Ik heb niet echt zondes geloof ik. Dat is ook lastig als je iemand bent die heel bewust leeft, over alles nadenkt, teveel nadenkt, dan komt impulsiviteit qua beslissen niet heel snel om de hoek kijken. Wel kan ik soms iets te snel in mijn oordeel zijn, maar ik geef mensen altijd een kans en durf mijn oordeel ook bij te stellen als dat nodig is.”

9.      Wat doe je nu waarvan je ooit hebt gezegd dat zou ik nooit doen?

“De politiek in gaan! Wat een grap eigenlijk hè? Ik ben opgeroeid in een ander milieu, waar de visie was: Politiek is oneerlijk, een vies ding waar je jezelf verre van af moest houden. Dat neem je dan toch mee. Van huis uit kregen we mee: Je hebt in feite twee groepen mensen. De kantoormensen vs de bouwvakkers. In de praktijk liep ik daar ook wel tegen aan. De mensen die het beleid maken hebben vaak zelf niet direct iets te maken met de uitwerking van dat beleid zelf, die weten niet hoe het is om van een uitkering te leven of hoe een aanvraag voor huurtoeslag eigenlijk werkt. Die kloof tussen beleid en uitvoering is vaak lastig te overbruggen en daar zag ik veel onvrede over. Het was alsof sommigen elkaar gewoon niet lijken te verstaan. Of niet bereid zijn echt naar elkaar te luisteren. En daar wilde ik wat aan doen. Mijn droom was eigenlijk om een eigen adviesbureau te beginnen, maar door die onvrede wilde ik het veld in, in plaats van langs de zijlijn te blijven staan. Bewust betrokken zijn, overleggen met mensen en de kloof tussen beleid en uitvoeren dichten. In feite voel ik me een soort tolk tussen de politiek en de arbeiders.”

10.  Wat is de zin van het leven?

“Open staan voor dingen. Door open te staan voor dingen krijg je de kans om alle mogelijkheden om van het leven te genieten daadwerkelijk te benutten.”

Deze week wordt er gewerkt aan een update voor mijn website. Ik ben inmiddels weer een jaartje ouder, heb een nieuwe functie en een nieuwe foto is ook niet verkeerd aangezien deze uit 2009 dateert. Kortom: Tijd voor een nieuwe look! Nu zal het allemaal niet heel schokkend veranderen, maar neem volgende week toch vooral even een kijkje

Lieve, lieve allemaal!

Hoewel ik deze kerst zelf nog druk aan de schrijf ben voor mijn paper over het waarom jongeren ook op mondiaal niveau meer invloed zouden moeten krijgen op de besluitvorming (vanaf zondag te vinden achter het tabblad ‘Documenten’), wil ik jullie alvast een hele fijne kerst wensen! Het is een prachtig jaar geweest en ik hoop dat velen van jullie dat ook kunnen zeggen. Mocht dat niet zo zijn: Keep up the good spirit! Hoe meer klote het jaar, des te beter het jaar erna Na mijn roerige 2009 waarin veel pech en afscheid de boventoon voerde, is 2010 niets anders dan een gelukstreffer geweest. Pretty scary, omdat dit betekent dat volgend jaar bijna alleen maar minder leuk kan gaan worden  Maar gelukkig kun je na een hoogtepunt altijd weer uitkijken naar de volgende, of nog even nagenieten van de vorige Hoe dan ook wordt het weer een jaar vol verassingen. Een jaar waarin ik mijn jeugd mag gaan afsluiten en de veilige Universiteit mag gaan verlaten. Een jaar waarin de eerste stapjes gezet zullen worden op het pad dat carriere heet, en een jaar waarin ik mezelf in het echt zal gaan verbinden. In de hoop dat ‘tot de dood ons scheidt’ hier wel van toepassing is. Ik hoop dat jullie net als ik ontzettend veel zin hebben in het komende jaar en dat eenieder de rust, vrijheid, liefde en plezier zal mogen vinden tijdens deze dagen. In welke vorm dan ook! Wees dankbaar en laat je niet gek maken. Het leven is mooi en we hebben veel om voor in onze handen te klappen. Dat het een topjaar mag worden!

(En voor hen die het voor het eerst zonder bepaalde geliefden moeten doen, of anderszins met verdriet worden geconfronteerd, die wens ik veel sterkte en veel knuffels toe.)

Heel veel liefs en tot in het nieuwe jaar,

Rebecca.

De afgelopen twee weken stonden in het teken van verbazing. Waar mijn vorige blog begon met de zin: ‘De laatste tijd zit het me niet mee.’, kan ik nu beginnen met: ‘Wat er nu toch allemaal is gebeurd?!’. Om te beginnen ben ik ten huwelijk gevraagd. Wat? Ja, inderdaad! (Die mensen van Poker Inside hadden het dus niet helemaal bij het verkeerde eind #vooruitziendeblik.) Verbazing alom, kan ik je vertellen. Die vraag – midden op de dag, in de keuken, tussen alle bedrijven door – deed mij al met de mond vol tanden staan, maar het feit dat ik ook nog volmondig ja zei op een verzoek van een kerel die ik nog maar zeven maanden ken, verbaasde me nog veel meer!

De dagen die daarop volgde zijn in een roes voorbij gegaan. Niet alleen was ik zelf onwijs verbaasd met dit vroege aanzoek en mijn volle vertrouwen (liefde is raar!), maar samen met mij velen meer. Gelukkig waren dat ook allemaal enthousiaste reacties, dus iedereen op Twitter, Hyves en in mijn niet digitale sociale netwerk: Mega thanks! Erg leuk dat jullie zo meeleven en ook mee willen denken om er een mooie dag van te maken! Mijn vader, een stoere bouwvakker die je niet snel zult zien huilen, liet behoorlijk wat traantjes, mijn zusje stond te trillen van blijdschap en met regelmaat heb ik de afgelopen weken vriendinnen aan de telefoon gehad die riepen: ‘Waaaaaaaaaaaaat?!’ Gelukkig vervolgd door: ‘Wat gaaf/ cool/ leuk/ vet en wauw!’. Echt heel erg leuk! Inmiddels heb ik ook een mooie verlovingsring aan mijn vingertje zitten (vingertje is in dit geval een erg toepasselijk woord, want maat 15 ½ is blijkbaar redelijk ‘tje’ waardig) en zijn Rolf en ik druk met de voorbereidingen van de grote dag.

Waar ik ook erg druk mee ben zijn de voorbereidingen op mijn tentamens en het hopelijk eindelijk afronden van mijn studie Bestuurskunde. Als alles mee zit ben ik komende zomer klaar en dan zou ik als afgestudeerde een getrouwde vrouw kunnen worden. Klinkt toch iets beter dan nog student zijn en nog in het huwelijksbootje stappen Maar ach, ik houd me toch al niet aan het vaste riedeltje van samenwonen, huisje kopen, trouwen en kindjes krijgen (tot verbazing en verwarring van velen; want ja, ik ga wel trouwen maar niet samenwonen, ik ga niet weg uit Tilburg en ik ben ook niet zwanger en ook niet van plan om dat ergens binnenkort wel te zijn dus nee, ik ben niet van plan om mijn politieke werkzaamheden neer te leggen (ongelooflijk trouwens dat je als vrouw ineens moet gaan uitleggen waarom je geen ambities hebt om mama te worden maar eerder voor je politieke kind te willen zorgen en dat je partner in Amsterdam misschien ook wel gewoon naar Tilburg wil komen (we leven toch niet meer in 1920 waar de vrouw te allen tijde braafjes de man volgt?)), dus dan kan deze logica ook wel op de schop genomen worden .

Over het niet zo nauw nemen met vaste riedeltjes, wat ik gisteren toch heb gedaan! Ik heb de hele raadzaal op het achterste van hun stoel gekregen door een woord te gebruiken dat nog niet eerder in de zaal was gebruikt. Het woord fucking beste mensen. Het deed de mensen schrikken en de verbazing was op hun gezicht af te lezen. Zei ze dat nou echt? En misschien zei mijn gezicht nog wel veel meer: Zei ik dat nou echt? Niet heel handig van me, maar het heeft de boel wel opgeschud en het woordenboek der vergaderzaal wel weer van een jong woord voorzien (om er maar even een enigzins positieve draai aan te geven ). Fucking, beste mensen. U zult het niet meer van me gaan horen in die microfoon, want een frisse wind willen zijn in de raad is één, maar iedereen achterover blazen hoeft nou ook weer niet. Zoals ik gisteren al op twitter zei: Note to self #nietmeerdoen Ik ben dan ook hard aan het duimen of de Sint of de Kerstman me ondanks deze uitglijder nog wel braaf genoeg hebben gevonden dit jaar en mijn schoen (geen tje dit keer, want maat 41 is dan weer niet ‘tje’ waardig ) of de grond onder de kerstboom te voorzien van een cadeautje ‘geduld’, want dat kan ik zo nu en dan nog wel wat meer gebruiken . Zo, en nu ga ik mezelf maar eens verbazen door ook maar weer eens door deze tentamenperiode heen te fietsen. Aju en alvast een fijne Sinterklaas voor iedereen!

(Voor wie nog graag even terug wil luisteren hoe Rebecca haar geduld verloor en met het woord fucking stooide zie: http://tilburg.notubiz.nl/?Commissie=147 en scrol naar het einde.)

De laatste tijd zit het me niet helemaal mee. De spanningen van het aan de slag gaan als commissielid, het continue op en neer gereis tussen Amsterdam en Tilburg, het steeds sterker wordende gemis wanneer ik niet bij Rolf ben omdat ik klaarblijkelijk steeds verliefder op hem aan het worden ben (wat anderen blijkbaar ook niet aan hun neus voorbij gaat: Gisteren werd er zelfs in Poker Inside door Nico Zeiksnor gerept dat Rolf Rebecca ten huwelijk zou gaan vragen! #dus), het tussendoor griepje dat me toch weer een drie weken gekost heeft, mijn studie waar ik weinig zin in heb, maar die toch af moet (vooral omdat ik zo ontzettend bijna bij de finish ben) etc. Eigenlijk is het dus niet zozeer dat het me niet mee zit, het zit me juist ontzettend mee!, maar het is meer dat ik door al die veranderingen een beetje door de war ben geraakt. Alsof ik mijn flow tijdelijk kwijt ben of zo. Waar ik Twitter normaliter erg ontspannend en leuk vind, ik met plezier een blog schrijf en ik de politieke vergaderingen vaak energiegevend vind, is het laatste week allemaal een beetje mwaw, mwaw. Om preciezer te zijn, het is er de laatste maand een beetje ingeslopen. Ik voel een enorme verscheurdheid. Alsof ik steeds meer mezelf aan het worden ben, maar tegelijkertijd ook een gedeelte van mezelf aan het verliezen ben. Een mooie ontwikkeling, maar ook een beangstigende ontwikkeling. Ik ben aan het stijgen op de sociale ladder en voel me daardoor steeds verder verwijderd van mijn wortels. Tegelijkertijd ben ik ook weer nooit zo dicht bij mijn wortels geweest, want in plaats van zijn wat ik gewend ben te zijn, begin ik steeds meer ‘mijn’ draai in de wereld te vinden. Mijn eigen identiteit. Niet de identiteit die je meekrijgt als je geboren wordt op een bepaalde plek, in een bepaalde familie, maar die binnenste kern die je kompas is in de latere wereld. Het klinkt misschien allemaal erg openhartig en misschien wat zwaar, maar ik denk dat een ieder hier wel een stukje herkenning in kan vinden. Het losmaken van je ouders, van een bepaalde stad, een huis, een fase in je leven, een relatie die niet meer werkt…. Het leven bestaat eigenlijk alleen maar uit loslaten en afscheid nemen, want zonder dat geen vooruitgang De laatste tijd ben ik zelf veel bezig geweest met het afscheid nemen van mijn verleden en het hallo zeggen tegen een nieuwe toekomst. De arbeidersdochter die haar eigen weg aan het vinden is en zoals Mei Li Vos het ooit mooi in NRC Next zei: Het dubbeltje dat langzaam een kwartje aan het worden is. Helaas voor mij, ben ik nog niet zo ver dat ik me er niet schuldig bij voel. In plaats van blij en trots voel ik me geremd om deze koers door te zetten. Puur en alleen omdat ik zo graag zou willen dat er meer mensen van zoveel geluk zouden kunnen genieten. Mijn eigen familie bijvoorbeeld. Ik heb zelf ook heel veel pech gehad in mijn leven en daar ben ik ontzettend sterk van geworden en heb ik veel wijsheid aan opgedaan, maar de laatste tijd lacht het geluk me alleen maar toe. En dat is vreemd. Dat ken ik niet en dat maakt dat ik gevoelsmatig niet helemaal meer bij die groep hoor waar ik voor strijd. Waar ik politiek gezien mezelf voor in zet. Tegelijkertijd zorgt dit er juist voor dat ik me juist kan inzetten. Want wie niet goed voor zichzelf zorgt, kan niet voor de ander zorgen. En wanneer het goed gaat met mij, heb ik meer ruimte en energie om me in te zetten voor anderen. Om te helpen. Want dat is uiteindelijk waar we het toch allemaal voor doen? Een bijdrage leveren aan een betere wereld. Het enige ingrediënt dat me nu alleen een beetje ontbreekt is inspiratie. Ik vind het allemaal wat veel dat er op me af komt en ben nog teveel aan het worstelen met dingetjes. Tijd dus om even een worstel weekje in te lassen, wat energie en inspiratie op te doen en daar dan weer een tijdje op te kunnen varen. Even weer ontdekken waar ik het ook alweer allemaal voor doe, want op dit moment zie ik alleen wat het me allemaal kost en hoeveel ik er voor moet laten. Dat gezeur in de politiek, dat praten voor de show, dat continue gevoel dat je het nooit goed kunt doen, dat je te allen tijde negativiteit over je heen krijgt, het maken van beslissingen die moreel tegenstrijdig zijn. Het valt niet mee. Wel is het ontzettend leerzaam, maar soms heb je gewoon even zo’n weekje dat je daar even helemaal geen ene piep om geeft. En weet je wat, dat mag er ook zijn

“Zeg nee tegen de verdeeldheid. Zet tegenover het polariseren van Wilders onze verbondenheid.” (Gerd Leers op het CDA congres van 2 oktober 2010)

Vandaag heb ik tussen het schrijven van een paper door met een schuin oog gekeken naar het CDA congres, de speech van Maxime Verhagen en Gerd Leers goed tot me genomen en me verbaasd over de negatieve tweets van personen op Twitter. Ik mag dan misschien naïef genoemd worden wanneer ik oprecht geloof dat het CDA zich uitspreekt om de handschoen op te pakken en verantwoordelijkheid te nemen, ik ben liever dat – vol vertrouwen – dan een scepsist die beweert dat zij dit alleen maar doen om te mogen regeren.

Wel hoop ik ook echt dat ze de uitgesproken intenties waar gaan maken. Dat het CDA ook echt gaat inzetten op vrijheid, verantwoordelijkheid en verbondenheid. Ik roep het al een hele tijd dat de enige oplossing voor de onvrede in dit land gelegen is in het samenwerken met de partij van Wilders. Het is een illusie te denken dat niet met hem regeren de oplossing zou zijn of problemen zou voorkomen. Wanneer je iets dat aandacht vraagt, geen aandacht geeft, wordt het namelijk alleen maar groter. Dat is met emoties, dat is met een kind dat honger heeft en dat is met 1.5 miljoen kiezers die uit onmacht niet meer wisten wat ze moesten doen dan op de man stemmen die pretendeert de boel wel eens even op te lossen. In plaats van in te zetten op de tegenstellingen en in de valkuil van polarisatie te trappen, is het van belang dat het CDA nu de yin is van de yang dat Wilders heet. Dat men samen probeert gehoor te geven aan de kiezers in dit land die het niet meer zien zitten met de gevestigde orde en de hand in eigen boezem steekt. Hoe oneens we het ook mogen zijn met de standpunten van dhr. Wilders, hij representeert de onvrede van 1.5 miljoen mensen in dit land. Onvrede die alleen maar kan ontstaan doordat die 1.5 miljoen mensen hun hart aan dit land hebben verpand. Omdat ze van Nederland houden. Probeer in te zetten op die liefde en probeer ook hen voor vol aan te zien. Vrijheid en niet discrimineren betekent namelijk ook hen serieus nemen die je een mening hoort verkondigen die je liever niet zou willen horen. Omarm die kiezers zoals Wilders ze omarmt, zodat er inderdaad een verbonden Nederland volgt. Dat is wat we verdienen en dat is waar we op in moeten zetten. Houd dus allemaal alsjeblieft op met oordelen en stop die energie in vooruitgang, in het samen zijn, in het zoeken naar gepaste oplossingen. Laat een tegengeluid horen door zelf liefdevol te zijn naar je buren, je omgeving, je medeweggebruikers etc. Stel jezelf open. We zijn allemaal Nederlanders en we willen allemaal hetzelfde: Een rustig, veilig en liefdevol Nederland waarin we oog hebben voor elkaars verschillen en in saamhorigheid en behoud van de eigen identiteit proberen tot een verbintenis te komen. Die 1.5 miljoen Wilders stemmers zijn helemaal niet heel veel anders. Pas wanneer we dat gaan inzien, kan er een Nederland volgen dat niet verdeeld is.

Vandaag is een artikel verschenen over de gang van zaken bij La Poubelle. Op de website van het Brabants Dagblad wordt uitgelegd dat het beeld heerst dat er bij La Poubelle sprake is van morsig gebruik van subsidie, gebrekkige organisatie en verstoorde werkverhoudingen. De directie van La Poubelle spreekt dit tegen. Ook de OR kan zich er niet in vinden evenals het bestuur dat in de uitgebreide reactie aangeeft verbaasd en boos te zijn over het artikel.

Zoals gebruikelijk bij dergelijke aantijgingen besluit de beschuldigde de ‘aanval is de beste verdediging’ methode te hanteren. Gebruikelijk, omdat ik dit vele malen heb zien gebeuren tijdens mijn werkzaamheden bij een Bestuurskundig Onderzoek- en Adviesbureau. Daar ben ik dan weer niet verbaasd en boos over, wel vind ik het zorgelijk. Helder is dat het een discussie is geworden die bestaat uit ‘haar woord tegen het zijne’. Dat is prima, en ik neem alle beschuldigingen dan ook maar op de koop toe. Al zou er nul bewijs (lees: schriftelijke feitelijkheden) zijn, dan is voor mij altijd nog het verhaal van belang van zeven medewerkers die met hun handen in het haar hebben aangeklopt bij de Partij voor Tilburg. Mijn fractie genoten hebben dit opgepakt en hebben daar vele uren ingestoken om deze zeven mensen te helpen.

Voor de duidelijkheid, het betreft hier mensen met een zwaar verleden die ontzettend dankbaar zijn dat ze uit de shit zijn gekomen en bij La Poubelle kunnen en mogen werken. Arbeiders die enorm loyaal zijn en niet snel uit de school klappen als dat niet nodig zou zijn. Het spijt me dan ook niet dat ik onderdeel ben van een partij die dit soort mensen het voordeel van de twijfel geeft en voor hen in de bres wil springen. Gewoon op hun woord.

En dat woord leidde tot het volgende beeld: La Poubelle zou de subsidie niet altijd gebruiken waar die voor bedoeld is en strijkt in sommige gevallen ten onrechte subsidie op. Daarnaast zou er bestuurlijk en bedrijfsmatig veel misgaan en verhoudingen tussen leiding enerzijds en de ondernemingsraad en de werkvloer anderzijds ernstig zijn verstoord. Een vertegenwoordiger van de OR geeft hierbij aan dat er in het verleden misschien een slechte relatie was met bestuur en directie, maar dat er nu een nieuwe samenstelling is en dat de kritiek nu dus niet opgaat. Klein detail vanuit onze kant: Deze samenstelling is pas onlangs gewijzigd en de klachten van de medewerkers beslaan uiteraard een langere periode. Ons inziens leidt een nieuwe samenstelling niet automatisch tot het oplossen van een aangekaart probleem en zegt het op zich al genoeg dat deze personen na die wijziging qua samenstelling bij de Partij voor Tilburg aan de deur hebben geklopt.

TROTS stelt op Twitter dat het jammer is dat bewijsstukken ontbreken en dat het politiek doel onhelder is. Laten we daar dan nu even helder over zijn: Er is geen politiek doel. Wij zijn er niet op uit geweest om werknemers te misbruiken voor naamsbekendheid of om La Poubelle onderuit te halen. Wij zijn een voorstander van instanties die zich bezig houden met sociale activering en kunnen daar niets dan positief over zijn omdat één van de speerpunten van de Partij voor Tilburg zelfredzaamheid is. Ik weet als geen ander wat de meerwaarde is van iets als de Pollepel en de aanwezigheid van een organisatie als La Poubelle en mijn collega’s staan daarin niet anders. Juist daarom raakt het de partij ook zo.

Het zou wel erg laag zijn wanneer een politieke partij een organisatie zou aanvallen – die al een bijzonder kwetsbare positie kent doordat zij puur en alleen leeft van subsidie – voor eigengewin. Dat zou ook iets zijn dat onder mijn toeziend oog nooit en te nimmer zou gebeuren. Het enige dat we hebben gedaan is de signalen van deze mensen serieus genomen. Dat is mijns inziens wat je als politieke partij ook dient te doen. Dat dit dan door anderen wordt uitgelegd alsof er mee aan de haal wordt gegaan vind ik erg jammer. Wij hebben de afgelopen maanden de privacy van deze mensen zoveel mogelijk willen waarborgen en hebben wel degelijk nog contact gehad met enkele afgevaardigden van deze groep. Het enige wat zij willen, en wat wij ook onderschrijven, is dat het goed gaat met La Poubelle. En dat betekent: Een fijne sfeer, een goede besteding van de subsidie en gaan voor een geslaagde sociale activering. Dat behalen is wat ons betreft pas echt politiek gewin.

Voor het volledige verslag van het onderzoek zie tevens het artikel ‘La Poubelle schiet doel voorbij’ op http://www.partijvoortilburg.nl/

Het is dinsdagavond en ik ben een keer niet op het stadhuis. Komt niet vaak voor, zeer zelden zelfs, maar na twee weken volle bak met politiek bezig te zijn geweest riep er ook nog zoiets als een studie. Ik zit dus lekker ‘nerderig’ een avond in de UvT bieb te worstelen met wetgevingsvraagstukken en me af te vragen hoe het toch eigenlijk komt dat zij die regels maken om het menselijk gedrag in ‘goede banen’ te leiden, geen les krijgen in het menselijk gedrag. Best vreemd toch? Zonder al teveel een zijweg in te slaan, het komt er op neer dat de balans politiek-studie de afgelopen week iets teveel naar de politieke zijde is doorgeslagen. Aangezien ik naast actief lid van de Partij voor Tilburg ook nog gewoon student ben, heb ik ook de verantwoordelijkheid om voor dat kindje te zorgen. En het kindje vroeg behoorlijk wat aandacht .

Dat is ook meteen één van de eerste dingen waar ik deze week tegen aan ben gelopen: Het verdelen van mijn aandacht. Er komt momenteel best veel op me af. Niet alleen zijn mijn colleges weer volle bak begonnen, maar dat commissiewerk doe je ook niet meteen perfetto. Het is nog een beetje zoeken, veel langs gaan bij de griffie – die me echt optimaal helpt! – en mezelf voldoende de kans geven om hierin te groeien. Tot nu toe bevalt het me goed. Ik moet wel lachen om sommige typische politieke en ambtelijke processen (een ambtenaar durfde bijvoorbeeld vorige week bij de voorlichting over aerospace & maintenance geen mogelijke locatie te noemen, want o jee dan zouden er meteen drie partijen fel opspringen om daar bezwaar op te maken) en merk ik dat ik het soms ook echt jammer vind dat dit soort processen meespelen. Ik bedoel, hoeveel makkelijker praten is het wanneer we gewoon op de inhoud, zonder een slag te willen slaan, kunnen samenwerken? Wel, dat gaat no way ooit gebeuren in de politiek, dus daar moet ik me dan maar bij neerleggen.

Daarnaast is er een ware ‘poker partij’ gaande tussen de fractievoorzitter van Trots en moi. Althans, de persoon in kwestie wil duidelijk graag met me spelen Hierin merk ik ook dat het uit is met de pret. Er wordt dankbaar gebruik gemaakt van steekjes die ik laat vallen en niets blijft onopgemerkt. Aangezien ik het komende jaar nog heel wat steekjes zal laten vallen, zal dit getease nog wel even voortduren. Eigenlijk heel fijn, want dat houd me scherp en draagt alleen maar bij aan het verbeteren van mijn vaardigheden Kortom, het ziet er naar uit dat het een pittig jaartje gaat worden, maar gelukkig schrik ik niet terug van drie pepertjes op de menukaart, dus laat maar komen die hap

Voorlichtingsbijeenkomst commissie Economie

Tilburg, 6 september 17.30 uur – 18.30 uur

Zojuist heb ik een eerste voorlichting mogen bijwonen van de commissie Economie. De commissie- en raadsleden zijn bijgepraat over plannen van het college en de ambtenarij om aan de slag te gaan met een zogenaamd ‘Aerospace Maintenance Parc’ (term is nog niet vastgelegd, maar dan heeft het beestje alvast een naam). Hierin is nog weinig concreet, maar helder is wel dat er voor 31 december besloten moet worden over het wel of niet pakken van een kans om in Tilburg ‘duurzame kapitaal goederen’ te gaan onderhouden op het gebied van luchtvaart (zie punt 5 in de hyperlink). Erg vaag, ik weet het. In dit stuk zal ik dan ook proberen om de boel wat te verhelderen. Let wel, ook ik weet er nog niet het fijne van dus het kan zijn dat ik niet alles even goed heb begrepen.

De term ‘aerospace’ wordt gebruikt om te verwijzen naar de industrie die zich bezig houdt met het onderzoeken, onderhouden, produceren en ontwerpen van voertuigen die zich bewegen door lucht en ruimte. In Brabant zijn er twee plekken die zich in principe bezighouden met dergelijke zaken en dat zijn Woensdrecht en Gilze Rijen. Het idee is om ergens in Midden-Brabant een soort mini campus op te zetten waarbij overheid, onderwijs en ondernemers samen gaan werken en samen gaan investeren in kennisuitwisseling en het onderhouden, ontwerpen en produceren van die eerder genoemde duurzame kapitaal goederen. Luchtvaartonderhoud en kennisontwikkeling in één. In eerste instantie was het idee om dit te huisvesten in het gebied de Wijkevoort. Dat idee is in het najaar van 2009 verworpen. Later was er sprake van dat dit in samenwerking met Fokker zou geschieden (en dit project mee te nemen bij de bouw van een assemblagefabriek voor de Joint Strike Fighter), maar Fokker heeft de locatie Papendrecht verkozen boven de locatie binnen Gemeente Tilburg. Aangezien de provincie een aardig bedragje bij wenst te leggen (80 % van de totaalsom) wanneer dit plan wordt opgepakt, en het college veel voordelen ziet in het uitbreiden van de maintenance activiteiten voor de economische structuur van Tilburg en Midden-Brabant, is het gemeentebedrijf nu aan het kijken wat een derde weg is om te bewandelen en dit alsnog ten uitvoer te brengen.

Eind september wordt het businessplan opgeleverd waarin het belang voor de luchtvaartsector en de concrete kansen voor Tilburg worden uitgelicht en wordt met name ingezoomd op het effect van de komst van een dergelijk centrum op de arbeidsmarkt en de kennisinstellingen. De gemeente Tilburg heeft de benodigde 2 mln al begroot en de overige 8 mln gaat alleen maar door als de deadline van 31 december wordt gehaald waarbij er ‘onomkeerbare acties’ zijn gedaan binnen dit project. Ofwel de “schop moet in de grond” voor die tijd. Kort dag dus allemaal, zeker wanneer er nog zo veel onduidelijk is als het gaat om risico’s op het gebied van kostenoverschrijding, milieubelasting en geluidsoverlast. Ik wacht dus even af. Zodra het voor mij ook wat meer helder is en er meer informatie bekend is, geef ik uiteraard een update. Voor nu kun je alvast kijken op de volgende websites:

http://www.worldclassmaintenance.com/

http://www.worldclassaviationacademy.nl/

http://www.aviolanda.nl/Mainmenu/Aviolanda_Woensdrecht/Mensen%2C_omgeving_en_bedrijven